ก เรียกได้ว่าไม่ได้ตายในมือของพวกเย่เทียนเฉินทั้งสาม แต่ตายด้วยมือของคนกันเอง รู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถูกใช้ประโยชน์มาหลายปี กลายเป็นหุ่นเชิดมาหลายปีแล้วยังมาถูกฆ่าอีก ตายได้น่าเศร้าจริงๆ เขาไม่ยอม!
ตู้ม!
หลังจากที่เสียม๋อฆ่าเสี้ยวหย่วนไปแล้ว ร่างกายของเสี้ยวหย่วนก็ระเบิดไปโดยสิ้นเชิง พลังสีดำอันน่ารังเกียจถูกสูดเข้าไปในปากของเสียม๋อ ถูกกลืนเข้าไปในปาก ชั่วขณะนั้นสีหน้าของเสียม๋อก็แดงก่ำขึ้นมา คล้ายกับว่าย้อนวัยไปหลายปี เป็นวิชานอกรีตจริงๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกรังเกียจจนอยากจะอ้วกเป็นที่สุด
“ไอ้ขยะเสี้ยวหย่วน ฉันถ่ายทอดเพลงกระบี่มารอำมหิตให้มัน ทั้งยังช่วยมันจนเกือบจะได้เป็นหัวหน้าพรรคท่องกระบี่ แต่ถึงกับถูกแกทำให้พ่ายแพ้แบบนี้ ไอ้หนุ่ม ฉันถูกชะตาแกจริงๆ ถ้าแกยอมกราบไหว้ฉันเป็นอาจารย์ ฉันจะทำให้ขอบเขตความสามารถของแกพัฒนาขึ้นจนห่างไกลจากตอนนี้มาก…” เสียม๋อจ้องไปยังเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“กราบไหว้แกเป็นอาจารย์เหรอ ถึงตอนนั้นก็คงเป็นเหมือนกับเสี้ยวหย่วน ถูกแกเพาะเลี้ยงพลังมารไว้ในร่างกาย สุดท้ายก็ถูกแกกลืนกินใช่หรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินเอ่ยถามเสียงเย็น
“แกฉลาดมากจริงๆ เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่เห็นเจตนาดีของคนอื่น!” เสียม๋อก็ไม่รีบฆ่าพวกเย่เทียนเฉินทั้งสามคน เพราะด้วยพลังบ่มเพาะของเขาและความมั่นใจของเขา หากต้องการฆ่าพวกเย่เทียนเฉินทั้งสามย่อมเป็นเรื่องที่ง่าย
