่ใช่เรื่องยากอะไร
“เกรงว่าแกจะฆ่าฉันไม่ได้หรอก!”
เสี้ยวหย่วนตะโกนไปยังเย่เทียนเฉินด้วยท่าทีดุดัน มือขวามีเลือดไหลออกมาเป็นสาย มือขวาไม่หลงเหลือสภาพดั้งเดิมนานแล้ว มีกระดูกขาวโผล่ออกมาให้เห็น ดูแล้วน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง ในตอนที่ดวลกันเมื่อครู่นี้ ข้อมือขวาของเสี้ยวหย่วนถูกพลังเดชานุภาพของกระบี่ไท่อาทำร้ายจนระเบิด พลังอันแปลกประหลาดบนร่างก็สลายไปแล้ว
ตู้ม!
ไม่มีอะไรให้พูดมากและไม่มีอะไรน่าพูด เย่เทียนเฉินใช้หมัดอัสนีสวรรค์ออกไปอีกครั้ง โจมตีไปยังสมองของเสี้ยวหย่วนโดยตรง เสี้ยวหย่วนหัวเราะเสียงเย็น บริเวณบาดแผลที่มือขวามีพลังลมปราณสีดำพุ่งออกมา กลายสภาพเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่ ซัดเข้าไปยังหมัดอัสนีสวรรค์ของเย่เทียนเฉิน
ตู้ม!
เสียงดังลั่นฟ้า เย่เทียนเฉินและเสี้ยวหย่วนต่างกระเด็นถอยหลังออกไปไกลหลายเมตร พลังโจมตีนี้รุนแรงเป็นอย่างมาก แต่เสี้ยวหย่วนที่อยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสก็ยังไม่ถูกฆ่า เถียนปอกวงและตงฟางเมิ่งที่อยู่บนพื้นได้เห็นภาพนี้ต่างก็ต้องขมวดคิ้ว รู้สึกเหลือเชื่อจริงๆ
“ทั้งๆ ที่เสี้ยวหย่วนได้รับบาดเจ็บขนาดนั้น ทำไมยังมีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้อีก?” ตงฟางเมิ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม
““ตอนนี้คนที่สู้กับเย่เทียนเฉินไม่ใช่เสี้ยวหย่วนแล้ว แต่เป็นพลังมารอันแปลกประหลาดกลุ่มนั้น!” เถียนปอกวงเองก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้น
ตู้มๆๆ!
กลางอากาศ เย่เทียนเฉินและเสี้ยวหย่วนต่อสู้กันไม่หยุด พลั
