งสายฟ้ากระจายไปทั่ว พลังสีดำอันแปลกประหลาดนั้นก็เอ่อทะลักไปทุกที่ เย่เทียนเฉินไม่ได้เปลี่ยนไปใช้วิชาพลังพิเศษวิชาอื่นเพียงเพราะเสี้ยวหย่วนหยุดยั้งการโจมตีของเขาได้ ยังคงใช้หมัดอัสนีสวรรค์โจมตีมุ่งสังหารไปเช่นเดิม เสี้ยวหย่วนก็โจมตีกลับมาเช่นเดียวกัน
ในตอนที่เย่เทียนเฉินโจมตีหมัดที่ 347 ออกไป ในที่สุดเสี้ยวหย่วนก็ยืนหยัดต่อไปไม่ไหว ถูกเย่เทียนเฉินซัดจนกระเด็นออกไป กระแทกลงบนภูเขาลูกใหญ่อย่างรุนแรง ทำให้ภูเขาถูกกระแทกจนสั่นสะท้านไม่หยุด หากไม่ใช่ว่ามีพลังมารนั้นคุ้มครองอยู่ เกรงว่าเสี้ยวหย่วนคงตายไปแล้ว
ตู้ม!
““คิดไม่ถึง คิดไม่ถึงว่าฉันเสี้ยวหย่วนจะต้องมาพ่ายแพ้อยู่ที่นี่ ฉันอดทนมาหลาย 10 ปี อีกนิดเดียวก็จะได้ตำแหน่งหัวหน้าพรรคท่องกระบี่และเคล็ดวิชาปราณกระบี่แล้ว เพราะเหตุใด ทำไม…” เสี้ยวหย่วนตะโกนขึ้นฟ้ายังไม่ยินยอมพร้อมใจ
“เพราะแกไม่ใช่ตัวแกเองแล้วไง!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเรียบเฉย
“ฉัน…ฉันไม่ใช่ตัวฉันเองแล้วงั้นเหรอ?” เสี้ยวหย่วนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ฟื้นคืนสู่ความเยือกเย็นทันที คำพูดนี้ของเย่เทียนเฉินสร้างผลกระทบให้เขาอย่างมาก
นับตั้งแต่วินาทีที่ตนได้เพลงกระบี่มารอำมหิตมา เสี้ยวหย่วนก็ลุ่มหลงในเพลงกระบี่สายมารนั้นโดยสิ้นเชิง นับวันก็ยิ่งไม่อาจถอนตัว แผนที่วางไว้หลายปีก็ค่อยๆ เป็นจริงไปทีละก้าว เดินไปสู่ความสำเร็จช้าๆ เพียงแต่เขากลับไม่รู้ตัวว่าเขาไม่ใช่ตัวตนของตัวเองนานแล้ว ถูกความ
