ล็ดวิชาเทพท่องหนีไปทางใดก็ต้องเจอกับกระบี่ที่โจมตีมา
“พี่ใหญ่เถียนระวัง นี่คือเพลงกระบี่มารอำมหิต อยู่ที่เดิมอย่าขยับ!”
ชั่วขณะนั้น เย่เทียนเฉินตะโกนบอกเถียนปอกวง ในขณะเดียวกันก็พุ่งเข้าไปทางเถียนปอกวงและเสี้ยวหย่วนอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ทะยานตัวเข้าไป มือทั้งสองของเย่เทียนเฉินก็ประสานกัน เขารู้ว่าเถียนปอกวงเป็นผู้แข็งแกร่งทางด้านการต่อสู้ แต่พลังการป้องกันกลับไม่ร้ายกาจอะไรมากนัก การป้องกันของเขาส่วนใหญ่ล้วนอาศัยเคล็ดวิชาเทพท่องเพื่อการหลบหนี ทำให้สามารถหลบเคล็ดวิชาสังหารอันแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ได้ เพียงแต่ครั้งนี้กลับไม่มีที่ให้หนี ทำได้เพียงเข้าปะทะตรงๆ เพลงกระบี่ที่อำมหิตขนาดนี้เจือไปด้วยปราณกระบี่ที่มีลักษณะโหดเหี้ยม หากปะทะเข้าไปตรงๆ ก็ไม่แน่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ตู้มๆๆๆ!
เสียงสี่เสียงดังสนั่นพร้อมกัน ทำให้ฝุ่นดินกระจายไปทั่วฟ้า ฝุ่นดินและเศษหินถูกโจมตีจนปลิวไปในอากาศ ถูกลมปราณสังหารอันโหดเหี้ยมอำมหิตของเสี้ยวหย่วนกลืนกิน พริบตาเดียวก็กลายเป็นฝุ่นผง ในตอนที่เสี้ยวหย่วนยกยิ้มโหดเหี้ยมที่มุมปาก คิดว่าเถียนปอกวงถูกตนโจมตีจนกลายเป็นฝุ่นไปแล้วนั่นเอง รอยยิ้มของเขายังไม่ทันได้ยิ้มออกมามากเท่าไหร่ก็ต้องหยุดลงกลายเป็นสีหน้าดุดันหาใดเปรียบ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ ใบหน้าดำเป็นหมึก ดูแล้วราวกับปีศาจอย่างไรอย่างนั้น น่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
“ด้วยเพลงดาบว่องไวและเคล็ดวิชาเทพท่องของพี่ใหญ่เถียนและพลัง
