การป้องกันที่แข็งแกร่งของฉัน คนที่จะต้องตายอยู่ที่นี่ในวันนี้ เกรงว่าจะต้องเป็นแกแล้วเสี้ยวหย่วน…” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้เอง พบว่าเย่เทียนเฉินนั่งอยู่บนก้อนอิฐสีทองอันใหญ่ก้อนหนึ่ง ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มไร้พิษภัย มองไปยังเสี้ยวหย่วนด้วยท่าทีสงบนิ่งเป็นอย่างมาก ประกายกระบี่และลมปราณอำมหิตอันมหาศาลจากทั่วทุกสารทิศของเสี้ยวหย่วนถูกเย่เทียนเฉินขวางเอาไว้ ไม่ได้ทำร้ายเถียนปอกวง ก้อนอิฐสีทองก้อนใหญ่ทั้งสี่ก้อนห้อมล้อมเถียนปอกวงเอาไว้ นั่นก็คือ “เคล็ดวิชาพลังพิเศษโล่ทองคำ” ของเย่เทียนเฉิน นี่คือเคล็ดวิชาพลังพิเศษสายป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในตอนนี้ สามารถป้องกันปราณกระบี่อำมหิตจากสี่ทิศของเสี้ยวหย่วนได้ด้วยดี
“แกเป็นผู้มีพลังพิเศษงั้นเหรอ?” เสี้ยวหย่วนมองไปยังเย่เทียนเฉินแล้วถามขึ้นอย่างแปลกใจ
“แกไม่มีโอกาสได้รู้หรอก เพราะว่าเดี๋ยวแกจะกลายเป็นคนตายแล้ว คนตายไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางยิ้มออกมา
คำพูดเดียวกันแต่น้ำเสียงยังมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเองยิ่งกว่าเสี้ยวหย่วน ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะพูดแบบนี้กับเถียนปอกวง ต่อมาก็ถูกเย่เทียนเฉินพูดตอบกลับ เสี้ยวหย่วนรู้สึกจุกที่อก โกรธจนปอดแทบระเบิด เดิมทีคิดว่าจะสามารถกำจัดคนทั้งสามนี้ได้ง่ายๆ ไหนเลยจะรู้ว่าจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังฆ่าพวกเขาไม่ได้แม้แต่คนเดียว หากยังเสียเวลาเช่นน
