“พูดแบบนี้จะบอกว่าแกไม่ใช่พวกชั่วช้า แต่เป็นคนที่ทำเรื่องดีๆ มากมายเพื่อยุทธภพของโลกแห่งวรยุทธโบราณหรือไง?” ตงฟางเมิ่งเอ่ยถามเสียงเย็นด้วยความไม่สบอารมณ์
“พี่เถียน คุณกับผมรู้ใจกันดี เป็นคนที่เปิดเผยตรงไปตรงมาเหมือนกันถึงได้เป็นพี่น้องร่วมสาบาน ต่อให้คุณเป็นโจรชั่วช้าผมเย่เทียนเฉินก็ไม่คิดดูถูกอะไร แล้วก็ไม่สนใจด้วยว่าพรรควรยุทธโบราณพรรคอื่นจะไล่ตามฆ่า คุณไม่ต้องใส่ใจหรอก!” เย่เทียนเฉินตบไหล่เถียนปอกวงแล้วพูดด้วยท่าทีจริงจัง
แต่ว่าคราวนี้เถียนปอกวงกลับมองไปที่เย่เทียนเฉินด้วยท่าทีจนใจเป็นอย่างมาก สูดหายใจลึก คล้ายว่าในใจเก็บซ่อนความอยุติธรรมที่ได้พบมาเนิ่นนาน หรือเรียกได้ว่ามีเรื่องในใจก็ได้ จากนั้นจึงมองไปที่ตงฟางเมิ่งแล้วเอ่ยปากว่า
“ชีวิตนี้ของฉันเถียนปอกวงไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว แกสาบานเป็นพี่น้องกับฉันก็เห็นแล้วว่าแกไม่ถือสาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ฉันเองก็เป็นคนแบบนี้ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยพูดเรื่องของตัวเองกับคนอื่น แต่ตอนนี้ที่ฉันจะบอกกับพวกแกสองคนเพราะ หนึ่ง ฉันไม่อยากสูญเสียพี่น้องอย่างแกไป สอง เพราะไม่อยากให้คู่รักอย่างพวกแกมีปากเสียงอะไรกันกัน!”
“ใครเป็นคู่รักกับเขากัน แกอย่ามาพูดจามั่วซั่ว อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจแกก็แล้วกัน!” ตงฟางเมิ่งกำหมัดแน่นพลางเอ่ยปาก
“คุณไม่อยากสูญเสียพี่น้องแบบผมไปนั้นผมรู้สึกซึ้งใจมาก แต่ผมกับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน อย่าเหมารวมผมกับเธอสิ!
