” เย่เทียนเฉินเองก็รีบเอ่ยปากพูด
พลั่ก! เย่เทียนเฉินถูกโจมตีด้านหลังไปหนึ่งหมัด ซึ่งตงฟางเมิ่งเป็นคนโจมตี เพียงแต่ไม่ได้ใช้แรงอะไรมากมาย ทำให้เย่เทียนเฉินกรอกตาใส่ตงฟางเมิ่งครั้งหนึ่ง ส่วนเถียนปอกวงกลับหัวเราะแล้วพูดต่อไป
“ก่อนหน้านี้ฉันเองก็มีครอบครัวที่มีความสุข มีพ่อแม่ที่รักฉัน แล้วก็มีน้องชายคนหนึ่ง เพียงแต่เมื่อ 30 กว่าปีก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างต้องพังทลาย มีแต่ฉันโชคดีรอดชีวิต ถูกพระอาจารย์ในอารามเต๋าแห่งหนึ่งช่วยชีวิตไว้ ทุกอย่างนี้เป็นเพราะผู้หญิงโหดเหี้ยมคนหนึ่ง เธอคนนั้นฆ่าคนบริสุทธิ์ตามแต่ใจ มีใจคอโหดเหี้ยม ตอนแรกฉันสาบานว่าจะฆ่าพวกผู้หญิงที่มีใจคอโหดเหี้ยมทั่วทั้งใต้หล้านี้ให้หมด…”
เวลาผ่านมา 30 ปีแล้ว แม้ตอนนี้เถียนปอกวงจะพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 ปีก่อน แต่ในดวงตายังมีประกายโกรธเกรี้ยวนี้ทำให้ตงฟางเมิ่งและเย่เทียนเฉินตกตะลึง ใครก็คิดไม่ถึงว่าเถียนปอกวงที่ทุกคนเห็นว่ามีชื่อเสียงเหม็นเน่าและเต็มไปด้วยความชั่วช้าจะมีเรื่องราวแบบนี้ด้วย
เดิมทีเมื่อ 30 กว่าปีก่อน เถียนปอกวงในตอนนั้นเพิ่งจะอายุเจ็ดขวบ ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ที่ตีนเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง พ่อแม่รักเขามาก และเขาก็มีน้องชายที่น่ารักอยู่คนหนึ่ง แต่โชคไม่ดี ในค่ำคืนหนึ่ง พ่อแม่ของเขาช่วยเหลือผู้หญิงคนหนึ่งมาจากภูเขา ผู้หญิงคนนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย แม่ของเถียนปอกว
