นถึงยอดเขาแห่งหนึ่ง มีนักพรตเต๋านั่งอยู่ที่นั่น นักพรตชราโจมตีตอบโต้ผู้หญิงคนนั้นจนล่าถอยไป หลังจากได้รู้เรื่องทุกอย่างก็ทอดถอนใจ พาเถียนปอกวงกลับไปยังสำนักเต๋า แต่เถียนปอกวงที่ยังมีหัวใจของเด็กน้อยได้ถูกการตายของพ่อแม่และน้องชาย ถูกภาพที่น่าหวาดกลัวจนไม่อาจทนมองเหล่านั้นโจมตีจิตใจไปแล้ว หลงเหลือไว้เพียงบาดแผลที่ไม่อาจสูญหายไปตามกาลเวลา ตั้งแต่วินาทีนั้น เขาก็กลายเป็นคนพูดน้อย กลายเป็นคนเจ้าอารมณ์ นักพรตชราชี้แนะเถียนปอกวงทุกวัน ต้องการสลายความแค้นในใจของเถียนปอกวงไปช้าๆ ไม่ให้แค้นเคืองโลกหล้าต่อไปอีก แต่การตายของพ่อแม่และน้องชายทำให้เถียนปอกวงไม่อาจลืมเลือนได้มาตลอด
ต่อมาเถียนปอกวงได้เรียนรู้เพลงดาบว่องไวและได้รับเคล็ดวิชาเทพท่องมาโดยบังเอิญ หลังจากที่นักพรตชราจากโลกนี้ไป เถียนปอกวงก็ฝังศพให้เขาอย่างดี บนโลกใบนี้เขาไม่มีญาติมิตรอีกต่อไปแล้ว แต่บาดแผลและความแค้นกลับยังคงอยู่ในใจ ตั้งแต่วินาทีนั้น เขาก็ออกตามหาผู้หญิงใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต ข่มขืนพวกเธอ ฆ่าพวกเธอ ระบายความเคียดแค้นในใจ ทีละเล็กทีละน้อย ชื่อเสียงของโจรชั่วเถียนปอกวงค่อยๆ แพร่ไปในโลกของยุทธภพ คนที่ไม่รู้เรื่องราวภายในต่างพากันไล่ตามฆ่าเถียนปอกวง แต่กลับไม่เคยมีใครถามว่าผู้หญิงที่ถูกทำร้ายเหล่านั้นเป็นคนอย่างไร ด้วยนิสัยดั้งเดิมของเถียนปอกวงเป็นคนกล้าหาญ ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน เขาขี้เกียจอธิบายจึงปล่อยเลยตามเลย
“ที่แท้ก็เป็น
