อของพวกแก ดื่มเลือดของพวกแก!” หลี่ชิวสุ่ยตวัดกรงเล็บทั้งสอง เธอกลายเป็นปีศาจสาวไปแล้วจริงๆ เส้นผมปลิวไสว ใบหน้าอำมหิต โหดเหี้ยมประดุจวิญญาณร้าย มือซ้ายขวางอยู่บริเวณกำแพงที่พังทลาย ไม่ให้เย่เทียนเฉินและเถียนปอกวงหนีไปได้
“ผู้หญิงคนนี้พอโหดขึ้นมาแล้วน่ากลัวจริงๆ เธอคงไม่ทำให้ตัวเองธาตุไฟเข้าแทรกจนตายใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินเห็นภาพนี้ยังคงถามออกมาอย่างสงบ
“ฉันว่าอาจจะเป็นไปได้ แต่เธอบอกว่าจะดื่มเลือดของพวกเรากินเนื้อของพวกเรา คำพูดนี้จะมากเกินไปหรือเปล่า ถ้ากินเนื้อแก่ๆ ของฉันเถียนปอกวงเข้าไปคงทรมานแย่!” เถียนปอกวงเองก็พูดด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย
เมื่อได้ยินบทสนทนาของเถียนปอกวงและเย่เทียนเฉินอีกครั้ง หลี่ชิวสุ่ยก็โกรธจนแทบจะกระอักเลือดออกมา สองคนนี้น่ารังเกียจเกินไปแล้ว จะต้องฆ่าให้ได้ เมื่อคิดว่าเธอหลี่ชิวสุ่ยฝึกฝนฝ่ามือสลายกระดูกจนถึงขั้นเก้า ความสามารถในการบ่มเพาะก็ไปถึงระดับนักรบจอมราชันขั้นกลางแล้ว กระทั่งเกือบเข้าสู่ขั้นปลายด้วยซ้ำ ปั่นป่วนได้ทั้งโลกวรยุทธโบราณ ขอเพียงไม่พบกับยอดฝีมือระดับสูงของพรรควรยุทธโบราณทั้งหลายก็เรียกได้ว่าเธอไม่มีคู่ต่อสู้ที่เอาชนะไม่ได้ มีความสามารถในการปกป้องตัวเองมากพอ ดังนั้นจึงบุกมาแย่งชิงคัมภีร์ดรุณีหยกไปจากอาจารย์ เดิมทีคิดว่าจะไม่มีปัญหาอะไร มีความมั่นใจในความสามารถของตนมาก ไหนเลยจะรู้ว่าต้องมาพบกับเย่เทียนเฉินและตงฟางเมิ่งในอุโมงค์น้ำแข็ง ตั้งแต่นั้นก็
