ายซะ!” ตงฟางเมิ่งระเบิดโทสะออกมา ถูกเย่เทียนเฉินและเถียนปอกวงทำให้โมโหจนแทบกระอักเลือดแล้วจริงๆ สะบัดกรงเล็บลงไปจนกลิ่นอายดำมืดแผ่กระจาย กลิ่นอายแห่งความตายพุ่งทะยานท่วมฟ้า
“ซวยแล้ว กันไม่ได้ ฝ่ามือสลายกระดูกนี้โหดเหี้ยมจริงๆ แล้วตอนนี้ยังถูกยัยนี่เร่งเร้าจนถึงขอบเขตสูงสุดแล้วด้วย ถ้าไปโดนมันต้องตายแน่!” เถียนปอกวงขมวดคิ้วพูด
“หนีเถอะ ไม่งั้นก็ได้แต่รอความตาย!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยท่าทีตกตะลึง
เย่เทียนเฉินและเถียนปอกวงสาบานเป็นพี่น้องกันด้วยความบังเอิญ คนหนึ่งคือโจรชั่วเถียนปอกวง มีชื่อเสียงเหม็นเน่า ไม่ว่าจะไปที่ไหนในโลกวรยุทธโบราณล้วนมีคนตามฆ่า เดิมทีก็เป็นคนพึ่งพาไม่ได้อยู่แล้ว แล้วอีกคนล่ะ? อีกคนคือเย่เทียนเฉินที่กลับมาเกิดใหม่จากดาวสิ้นโลก มีนิสัยราวกับเทพสังหารและอันธพาลทั้งสองด้าน ไม่ใช่คนที่ชอบถูกบังคับ กระทำการตามใจ คุณเป็นพรรควรยุทธโบราณแล้วยังไงล่ะ? ต่อให้พรรควรยุทธโบราณทั้งหมดเห็นเขาเป็นศัตรูและไล่ตามฆ่า เย่เทียนเฉินก็ยังกระทำตามความคิดของตัวเองอยู่ดี หากพูดตามคำพูดของเขาก็คือ แม้แต่พระเจ้าข้ายังไม่เคารพ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย
ทั้งสองสาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว ทำให้โลกวรยุทธโบราณต้องสั่นสะท้านจริงๆ ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องที่ทำให้ผู้คนเย้ยหยันมากขนาดไหน ดูจากบทสนทนาไร้สาระที่ออกมาจากปากพวกเขาทั้งสองในตอนนี้ได้เลย!
“หนีไม่รอดหรอก ฉันจะทำให้พวกแกสองคนกลายเป็นกองเลือด แล้วกินเนื้
