้สึกไม่แน่ใจ หลี่ชิวสุ่ยในตอนนี้ระเบิดพลังออกมาทั้งหมด ต้องการฆ่าพวกเขาสองคนโดยไม่สนใจว่าจะต้องแลกกับอะไร นี่คือช่วงเวลาอันตราย เย่เทียนเฉินและเถียนปอกวงไม่กล้าแตะต้อง
ตู้มๆๆ!
ในเวลาชั่วพริบตา หลี่ชิวสุ่ยออกกระบวนท่ามาอีกครั้ง มีไอเย็นยะเยือกพุ่งออกมาจากนิ้วทั้งสิบของเธอ ไอเย็นนั้นถูกยิงไปทั่วทุกที่ กระทั่งอากาศก็ถูกแช่แข็ง ความว่างเปล่ายังถูกฉีกขาด เป็นพลังลมปราณสีเทาแห่งความตาย เถียนปอกวงและเย่เทียนเฉินตื่นตะลึงหาใดเปรียบ รีบพากันหลบโดยพลัน ปราณดัชนีสีเทาโจมตีถูกกำแพงหิน ทำให้กำแพงหินที่แข็งจนไม่มีอะไรเทียบกลายเป็นรูโหว่ เป็นช่องสีดำที่ไม่รู้ว่าลึกขนาดไหน ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจริงๆ
“พวกแกหนีไม่รอดหรอก…ดัชนีเก้าหยินสลายกระดูก!”
หลี่ชิวสุ่ยส่งเสียงคำรามราววิญญาณออกมาอีกครั้ง มือทั้งสองแปรเปลี่ยนไปอยู่ในสภาพกรงเล็บ ปรากฏกระดูกสีขาวขึ้นชัดเจน คล้ายกับไม่มีเลือดเนื้ออย่างไรอย่างนั้น ดูแล้วน่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เลือดสดๆ หยดออกมา ดูอำมหิตหาใดเปรียบ หากคนธรรมดาได้มาเห็นภาพนี้คงตกใจตายไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ฝ่ามือทั้งสองของหลี่ชิวสุ่ยขยายใหญ่ขึ้นจนคล้ายกับเหลือเพียงกระดูกอย่างไรอย่างนั้น
“หวา ฝ่ามือนี้เหมือนโดนหมากัดเลย!” เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาด้วยความตกตะลึง
“ช่างมันเถอะ ถ้ามือคู่นี้ช่วยชักว่าวให้ฉัน ฉันคงกระอักเลือดใส่หน้าเธอแน่!” เถียนปอกวงพูดขึ้นอย่างลามก
“พวกแกไปต
