ใครก็คิดไม่ถึงว่าการต่อสู้ระหว่างเถียนปอกวงและเย่เทียนเฉินจะตกอยู่ในสภาพไม่ต่อยตีไม่รู้จัก แม้เถียนปอกวงจะเป็นโจรชั่วที่สร้างศัตรูไว้นับไม่ถ้วน แต่ในความคิดของเย่เทียนเฉิน เถียนปอกวงเป็นลูกผู้ชายที่เปิดเผยตรงไปตรงมาคนหนึ่ง รวมกับที่เดิมทีเขาก็มาจากดาวสิ้นโลกจึงคิดว่าการต่อสู้แย่งชิงในพรรควรยุทธโบราณของโลกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นคนที่กระทำเรื่องใดตามแต่นิสัยของตนมาตลอด ไม่ยอมรับการข่มขู่และการรบกวนจากคนอื่น หากจะกล่าวว่าการที่เขาเป็นเพื่อนกับเถียนปอกวงแล้วจะทำให้พรรควรยุทธโบราณทั้งหลายมองเขาเป็นศัตรูจนถึงขั้นไล่ฆ่า เช่นนั้นเย่เทียนเฉินก็ยังอยากคบเถียนปอกวงเป็นเพื่อนอยู่ดี สิ่งที่เขาไม่พอใจที่สุดก็คือถูกปัจจัยอื่นมากำหนดตัวเลือกของตน เขาเป็นคนที่มีความคิดของตัวเอง ใครก็ไม่สามารถชักจูงเขาได้
“เหล้าดี เหล้าดี เย่เทียนเฉิน ในตัวแกถึงกับมีเหล้าดีขนาดนี้ ทำไมไม่เอาออกมาให้เร็วสักหน่อย?” เถียนปอกวงดื่มเหล้าคำใหญ่พลางพูดออกมาอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง
“มีให้แกดื่มก็ดีแล้ว จะมีปัญหาอะไรให้มากเรื่อง รอให้ฉันดื่มเหล้าซะก่อน เดี๋ยวจะทำให้แกรู้ซึ้งถึงอำนาจของเพลงกระบี่สิบอักษรของฉัน!” เย่เทียนเฉินก็ดื่มเหล้าอึกใหญ่พลางมองไปยังเถียนปอกวงแล้วพูดอย่างไม่พอใจ
“ช่างเถอะสหาย อย่าโม้อีกเลย แกไม่เป็นเพลงดาบเพลงกระบี่อะไรสักอย่าง แต่พลังพิเศษของแกแข็งแกร่งจริงๆ ถ้าพลังบ่มเพาะสูงกว่านี้อีกห
