น่อยคงจะสู้สูสีกับฉันได้!” เถียนปอกวงหัวเราะแล้วพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินมองเถียนปอกวงแต่ไม่ได้พูดอะไร ต่อสู้กันมาครึ่งวันไม่ได้หยุดมือแม้ชั่วขณะ ไม่ว่าจะเป็นการสูญเสียพลังภายในหรือการสิ้นเปลืองพลังกายก็ทำให้เหนื่อยล้าอยู่บ้าง อีกทั้งบนร่างของเย่เทียนเฉินยังมีบาดแผลจากดาบจำนวนหนึ่ง จะมากจะน้อยก็ยังส่งผลกระทบ ตอนนี้ได้นั่งดื่มเหล้าอยู่ที่พื้นรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ เขาและเถียนปอกวงมีความรู้สึกเสียดายฝีมืออีกฝ่ายเช่นเดียวกัน อย่างนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรอีก ตอนนี้ทั้งสองกำลังยิ้ม ให้ความรู้สึกประดุจสุภาพบุรุษใจกว้าง ทั้งสองหยิบไหเหล้าขึ้นมาสื่อความนัย ดื่มลงไปพร้อมกัน
เพล้ง! เถียนปอกวงดื่มเหล้าไหใหญ่จนหมดในอึกเดียวแล้วเขวี้ยงไหเปล่าลงบนพื้นอย่างแรง เดินไปเบื้องหน้าเย่เทียนเฉิน ใช้ดาบผ่าฟืนในมือขวาชี้ไปที่อีกฝ่าย พูดอย่างจริงจังว่า “สหาย ฉันเถียนปอกวง ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยนับถือใคร ในสายตาของฉัน พวกหัวหน้าพรรคหรือปรมาจารย์แห่งพรรควรยุทธโบราณแต่ละคนล้วนเป็นพวกสุภาพบุรุษจอมปลอมหาดีไม่ได้ ไม่ควรค่าให้ฉันให้ความเคารพและนับถือ แกเป็นคนแรกที่ทำให้ฉันเถียนปอกวงต้องเปลี่ยนมุมมอง ดังนั้น…”
“ดังนั้นทำไม?” เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะชะงักแล้วลุกขึ้นยืน เหล้าไหใหญ่ขนาดนั้นเคลื่อนลงท้องทำให้รู้สึกมึนๆ อยู่บ้าง คิดว่าเถียนปอกวงจะเมาเหล้าจนบ้าอะไรขึ้นมาอีก
“ดังนั้น…ดังนั้นฉันจะสาบานเป็นพี่น้องกับแก ไม่
