รู้ว่าแกจะนับถือฉันคนนี้เป็นพี่ใหญ่หรือเปล่า?” เถียนปอกวงสะอึก ดาบผ่าฟืนในมือไหวเอน
เมื่อก่อนตอนที่อยู่ดาวสิ้นโลก ทุกครั้งหลังจากที่เย่เทียนเฉินต่อสู้ครั้งใหญ่เสร็จสิ้น เขาจะถือไหเหล้าของตนเดินไปยังสถานที่ไร้ซึ่งผู้คน บางครั้งก็นั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่ บางครั้งก็อยู่บนยอดเขา ค่อยๆ ลิ้มลองความสุขไปช้าๆ นับว่าเป็นรางวัลให้ตัวเองและนับว่าเป็นการผ่อนคลาย ของอย่างเหล้า บางครั้งก็ไม่เลวเลยจริงๆ เถียนปอกวงและเย่เทียนเฉินในตอนนี้เริ่มเมาบ้างแล้ว เหล่าไหใหญ่ ดื่มอึกใหญ่ แม้ทั้งสองจะมีความสามารถในการดื่มเหล้าไม่เลว แต่เหล้าที่เย่เทียนเฉินเอาออกมาจากช่องว่างอันแปลกประหลาดของกระบี่เซวียนหยวนเป็นเหล้าที่ปรมาจารย์กระบี่เก็บไว้ เป็นไปได้มากว่าจะผ่านการบ่มมานานหลายพันปี นั่นเป็นสุราที่มีดีกรีสูง คนปกติดื่มไม่ได้แน่นอน ดังนั้นฤทธิ์เหล้าจึงรุนแรงมาก
เหล้าทั้งสองไหไหลลงท้อง เย่เทียนเฉินและเถียนปอกวงดื่มไปคนละไห ดื่มจนทั้งสองรู้สึกชาที่หนังหัว เย่เทียนเฉินมองเถียนปอกวง รู้สึกตาพร่าอยู่บ้าง พยายามดื่มเหล้าคำสุดท้ายลงไปและเขวี้ยงไหลงพื้นอย่างแรง ตบไหล่เถียนปอกวงแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “พี่เถียน ถึงคุณจะหน้าตาน่าเกลียด หล่อไม่เท่าหนึ่งในหมื่นของผม แต่…ผมคิดว่าคุณเป็นลูกผู้ชายที่ตรงไปตรงมา กล้าทำกล้ารับ กระทำตามใจตน นิสัยเหมือนผมเย่เทียนเฉินมาก ดังนั้น ผมจะสาบานเป็นพี่น้องกับคุณ!”
อาจเป็นเพราะฤทธิ์สุราหรืออาจเ
