ป็นเพราะทั้งสองต่อยตีจนรู้จักกัน รู้สึกว่านิสัยของอีกฝ่ายน่าคบหา ถ้าสาบานเป็นพี่น้องจริงๆ ก็ไม่มีอะไรน่าเสียดาย และไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไร เย่เทียนเฉินปักกระบี่เซวียนหยวนลงบนพื้น เถียนปอกวงก็ปักดาบผ่าฟืนของตัวเองลงบนพื้น ทั้งสองเตรียมสาบานกันเช่นนี้เอง
เถียนปอกวงคุกเข่าลงบนพื้นก่อนจะสะอึกอีกครั้ง ยกมือขวาขึ้น หัวแม่มือม้วนเข้า นิ้วที่เหลือทั้งสี่ชี้ออกไป ยกขึ้นเสมอไหล่ของตน พูดอย่างมึนงงว่า “ฉันมหาโจรเถียนปอกวง วันนี้จะกราบไหว้ฟ้าดินกับเย่เทียนเฉินเป็นสา…สา…”
“บัดซบ อย่าสาบานมั่วซั่วได้หรือเปล่า รสนิยมทางเพศของฉันปกติ หรือคุณจะเป็นไบเซ็กส์ชวล?” เย่เทียนเฉินสมองสดชื่นขึ้นมาโดยพลัน เห็นว่าเถียนปอกวงลิ้นพันกันมั่วแล้วจึงรีบพูดออกมา คนคนนี้จะสาบานเป็นสาอะไรนั่นกับตน…แบบนี้ได้เหรอ? ฟังแล้วขนลุกไปหมด
“สาบานเป็น…พี่น้อง มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน แม้ไม่ได้เกิดเดือนเดียวปีเดียวกัน แต่ขอตายเดือนเดียวปีเดียวกัน!” เถียนปอกวงพูดจาสับสนมึนงง ในที่สุดก็กล่าวคำสาบานสำเร็จ
เย่เทียนเฉินเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก เถียนปอกวงเกือบพูดผิดไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังสาบานอะไรที่ดูน่ากลัวออกมาด้วย อีกฝ่ายเป็นมหาโจร มีคนตามฆ่าไปทั่ว เมื่อเทียบกับตนยังหาเรื่องเก่งกว่ามาก แม้จะสาบานว่าจะตายเดือนเดียวปีเดียวกัน แต่นี่ก็ไม่แน่ เกรงว่าเถียนปอกวงคงเสียสติไปจริงๆ แล้ว
“น้องชาย ทำไม…ยัง…ยังไม่คุกเข่าลงอีก?” เถียนปอกวงส
