มันทำให้ฉันกังวลจนสู้กับพี่เถียนเต็มกำลังไม่ได้ เธออยากให้ฉันแพ้รึไง?” เย่เทียนเฉินด่าตงฟางเมิ่งอย่างไม่สบอารมณ์
ตงฟางเมิ่งชะงักไป แต่กลับไม่ได้จากไป เธอรู้ว่าเพื่อช่วยเธอเย่เทียนเฉินจะขัดขวางเถียนปอกวงเต็มกำลังโดยไม่เสียดายสิ่งใด ความสามารถและการบ่มเพาะของเย่เทียนเฉินในตอนนี้ยังห่างชั้นกับเถียนปอกวงอยู่ระดับหนึ่ง ต่อให้เขาใช้เคล็ดวิชาพลังพิเศษที่แข็งแกร่งก็ไม่แน่ว่าจะฆ่าเถียนปอกวงได้ แค่ปกป้องตนเองได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
“ฉันบอกให้เธอไสหัวไปไง เธอคิดจะอยู่ที่นี่ทำให้ฉันตายรึไง? ถ้าเธอยังไม่ไสหัวไปอีก ฉันจะให้พี่เถียนกดยัยผู้หญิงหัวหมูนั่นต่อหน้าเธอ ดูซิว่าเธอจะทนดูได้หรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินเห็นตงฟางเมิ่งไม่ขยับจึงร้อนใจจนต้องตะโกนด่าต่อไป
ในขณะที่พูด มือของเย่เทียนเฉินก็ไม่ได้หยุด มือขวาฟาดฟันกระบี่มุ่งสังหารไปยังเถียนปอกวง ในขณะเดียวกันมือซ้ายก็แผ่ออกเป็นฝ่ามือ มีประกายสายฟ้าลุกโชน ซัดฝ่ามือไปยังเถียนปอกวง เถียนปอกวงตื่นตะลึง คิดไม่เย่เทียนเฉินจะโจมตีเช่นนี้จึงรีบถอยออกไป เพลงดาบว่องไวในมือเพิ่มความเร็วขึ้นไม่รู้กี่เท่าในเวลาเพียงชั่วพริบตา ทำให้เย่เทียนเฉินต้องสั่นสะท้าน
ปัง!
ฝ่ามือซ้ายที่เต็มไปด้วยพลังสายฟ้าของเย่เทียนเฉินซัดลงบนกำแพง ทำให้กำแพงเกิดรอยประทับฝ่ามือขนาดใหญ่ อีกทั้งยังส่งกลิ่นไหม้ออกมาระลอกหนึ่ง ทำให้ตงฟางเมิ่งตื่นตะลึงจนชะงักไป เธอคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะมีกระบว
