งคุณแล้ว รับประกันเลยว่าจะทำให้คุณมีความสุขจนแทบตาย เป็นไง?” หลี่ชิวสุ่ยพูดขึ้น
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ชิวสุ่ย เถียนปอกวงก็ชะงักไป มองไปยังตงฟางเมิ่งที่อยู่ตรงข้าม ความจริงตงฟางเมิ่งสวยกว่าหลี่ชิวสุ่ยอีก เพียงแต่มีท่าทางเย็นชา ไม่ได้ยั่วยวนเหมือนหลี่ชิวสุ่ย เถียนปอกวงเป็นผู้ชายที่ลามกอย่างมาก แน่นอนเขาหวังว่าจะได้เชยชมผู้หญิงยั่วยวนเช่นนี้ นั่นถึงจะมีความสุขยิ่งขึ้น มิฉะนั้นเขาคงเลือกตงฟางเมิ่งที่สวยที่สุดก่อนแล้ว
“ดูแล้วพวกเธอคงเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ทำไมต้องลงมือโหดเหี้ยมด้วย? มาติดตามฉันเถียนปอกวงไปเถอะ ขอเพียงพวกเธอศิษย์พี่น้องปรนนิบัติฉันให้ดี ฉันรับประกันเลยว่าจะทำให้พวกเธอมีเกียรติและร่ำรวยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เป็นไง?” เถียนปอกวงพูดด้วยน้ำเสียงลามก
“ฉันหลี่ชิวสุ่ย ถึงแม้จะชอบผู้ชายและต้องการผู้ชาย แต่ไม่เคยปรนนิบัติผู้ชายคนเดียว ความต้องการของนายจะเกินไปหรือเปล่า?” หลี่ชิวสุ่ยมองไปยังเถียนปอกวงแล้วพูดอย่างเย็นชา
“เธอ…แล้วก็คือหลี่ชิวสุ่ยฝ่ามือสลายกระดูก?” เถียนปอกวงอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง เดินถอยหลังไปสองก้าวเล็กๆ แล้วถามขึ้น
“ถูกต้อง พี่เถียน คุณกับฉันล้วนเป็นคนที่เดินบนเส้นทางเดียวกัน เป็นคนที่ถูกโลกของวรยุทธโบราณละทิ้ง ทำไมไม่ร่วมมือกัน อยากฆ่าก็ฆ่าล่ะ?” หลี่ชิวสุ่ยเผยนิสัยโหดเหี้ยมออกมา จ้องไปยังเถียนปอกวงแล้วเอ่ยถาม
“เธอพูดถูก แต่ฉันว่าฉันสกัดจุดชีพจรให้เธอก่อน แล้วพวก
