ของเขาแตกต่างจากคนธรรมดาที่เอาแต่กินไปวันๆ เพื่อรอความตายนานแล้ว
เมื่อพูดถึงตรงนี้ไม่อาจไม่กล่าวถึงเสียหน่อย ในโลกที่เต็มไปด้วยความลับแห่งนี้ คนธรรมดาทำได้เพียงไล่ตามผลประโยชน์และเกิดแก่เจ็บตาย เข้าใจความเข้าใจสิ่งต่างๆ น้อยยิ่งกว่าน้อย คุณไม่เคยผ่านมาจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่มีปีศาจเทพเซียน ไม่มีผู้บ่มเพาะ ไม่มียอดฝีมือที่เพียงพลิกฝ่ามือก็กลายเป็นเมฆเพียงล้างมือในอ่างก็สามารถหยุดยั้งลมฝนได้? ยิ่งไปกว่านั้น คนที่มีความสามารถและขอบเขตพลังเช่นนี้ไม่เหมือนกับคนธรรมดาไปนานแล้ว ในสายตาของพวกเขา คนธรรมดาไม่แตกต่างอะไรจากมดแมลง คุณจะรู้หรือไม่รู้ คุณจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรแม้แต่น้อย ไม่มีผลกระทบอะไรกับเรื่องราวและสรรพสิ่งใดๆ พูดให้ชัดเจนก็คือ โลกที่คุณอาศัยอยู่ไม่ได้เป็นเพียงส่วนเล็กๆ แล้ว พวกเขาสามารถตัดสินทั้งโลกได้ คุณจะตัดสินอะไรได้ล่ะ? ดังนั้นคุณจะรู้หรือไม่ จะเชื่อหรือไม่ สำหรับคนที่มีตัวตนเช่นนี้แล้วล้วนไม่มีความสำคัญแม้แต่น้อย!
“ไม่ว่าจะยังไง ค่อยๆ รักษาแผลให้หายดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน ยังไงก็ไม่อาจรอความตายได้!”
เย่เทียนเฉินนั่งขัดสมาธิ พยายามฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้าจนเกือบจะหมดสติ ค่อยๆ ใช้พลังอันอ่อนโยนในร่างกายของตนผสานกับพลังพิเศษที่เหลืออยู่เล็กน้อยทำการรักษาอาการบาดเจ็บของร่างกายไปช้าๆ ส่วนกระบี่ไท่อาและกระบี่อวี๋ฉางก็กลับเข้าไปอยู่ในช่องว่างของเย่เทียนเฉินหล
