เย่เทียนเฉินที่แบกตงฟางเมิ่งอยู่บนหลังร่วงลงสู่พื้น ชั่วขณะที่เขาลงถึงพื้นก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเพราะไม่อาจสัมผัสได้ถึงร่องรอยของการเคลื่อนไหวรอบๆ แม้แต่น้อย และไม่มีเสียงร้องของสัตว์กลางคืนอีกด้วย เงียบจนเหมือนกับสรรพสิ่งล้วนตายไปหมดแล้วอย่างไรอย่างนั้น น่าแปลกมากจริงๆ
ดวงตาทั้งสองอัดแน่นไปด้วยพลังพิเศษ อย่างน้อยก็สามารถมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมี 1000 เมตรรอบๆ ได้อย่างชัดเจน ดังนั้นสำหรับเย่เทียนเฉินแล้ว ช่วงเวลากลางคืนไม่ต่างอะไรจากช่วงเวลากลางวัน สำหรับยอดฝีมือจำนวนมาก การต่อสู้ในยามค่ำคืนไม่แตกต่างอะไรจากเรื่องปกติการ ต่อสู้ของยอดฝีมือไม่แบ่งแยกกลางคืนกลางวัน ถ้าหากกระทั่งจุดนี้ก็ทำไม่ได้ก็ไม่ควรถูกเรียกว่าเป็นยอดฝีมือแล้ว
รอบๆ มีสิ่งต่างๆ มากมาย แต่เย่เทียนเฉินยังคงไม่พบส่วนที่ไม่ถูกต้องอะไรจึงทำให้เกิดความรู้สึกสงสัยมากขึ้น เพราะเหตุใดป่าแห่งนี้จึงเหมือนกับตายไปแล้ว? จะต้องมีอะไรไม่ถูกต้องแน่นอน เพียงแต่ตนยังไม่รู้เท่านั้น ดังนั้นหลังจากเย่เทียนเฉินคิดครู่หนึ่งจึงแบกตงฟางเมิ่งเดินไปเบื้องหน้า เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเย่เทียนเฉินก็ต้องชะงัก ดวงตาทั้งสองของเขาจ้องมองไปยังตำแหน่งประมาณ 1000 เมตรเบื้องหน้า พบว่าด้านหน้ามีรอยเลือดอยู่ทุกแห่ง ผืนหญ้าทั้งผืนถูกอาบยอมจนกลายเป็นสีแดงเลือดสี ต้นหญ้าที่นั่นก็เปื้อนเลือดไปหมด ดูแล้วน่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
“การต่อสู้เหรอ?” เย่เทียนเฉินค
