เจน รู้สึกเพียงว่าคนคนนี้ระดับสูงมาก เป็นระดับที่พวกเขาไม่อาจสัมผัส ฝ่ามือตบลงมายังศีรษะของเย่เทียนเฉิน เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“พี่ใหญ่…ถอย…” หลินตวนตะโกนด้วยความตกใจ
เพียงแต่เย่เทียนเฉินไม่เพียงไม่ถอย แต่กลับคลายมือทั้งสองออกจากกระบี่ไท่อา เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาร่างที่ซัดฝ่ามือมาที่ตน มุมปากเผยรอยยิ้มออกมา พูดเสียงดังว่า “ในที่สุดก็ถูกฉันบีบให้ออกมาจนได้ มาได้ดี!”
ชั่วพริบตาต่อมา เย่เทียนเฉินกระโดดพุ่งขึ้นไป ใช้หมัดซัดไปยังเงาคนที่ซัดฝ่ามือมาที่เขา หลินตวนที่ได้เห็นตกตะลึงจนต้องเบิกตากว้าง ในใจคิดว่าพี่ใหญ่บ้าบิ่นดีจริงๆ เผชิญหน้ากับพลังอำนาจที่ไม่อาจจินตนาการได้ซึ่งระเบิดออกมาจากกระบี่ไท่อานี้ อีกทั้งยังอยู่ในสภาพที่ตนได้รับบาดเจ็บ ยังกล้าท้าทายสวรรค์ ต่อสู้กับเงาคนที่ไม่รู้ว่ามีความสามารถตื้นลึกเพียงใด ช่างบ้าบิ่นอย่างคิดไม่ถึงจริงๆ
ตู้มๆๆ…
การต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้นในทันที หลินตวนที่ยืนอยู่ด้านล่างถือดาบเจ็ดดาวอยู่ในมือ เตรียมสนับสนุนเย่เทียนเฉินทุกเวลา เพียงแต่เขาถูกฉากเบื้องหน้าทำเอาสั่นสะท้านจนนิ่งไปแล้ว เป็นการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่ยากจะเชื่อจริงๆ จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าวิญญาณนั้นจะแข็งแกร่งขนาดนี้ นี่เป็นเพียงวิญญาณที่รวบรวมขึ้นมาจากพลังเดชานุภาพเท่านั้น ถึงกับแข็งแกร่งขนาดนั้นเชียว เย่เทียนเฉินสู้จนบ้าคลั่งก็ยังไม่สามารถฆ่าวิญญาณนั้นได้ และที่ทำให้หลินตวนสั่นสะท้านมา
