“แม่ วางใจเถอะค่ะ ลูกดูแลตัวเองได้ แม่ไม่ต้องกังวล แม่จะไม่เป็นอะไร จะต้องไม่เป็นอะไร…” เสี้ยวหยาร้องไห้เหมือนกับถังน้ำตา พูดอย่างสะอึกสะอื้น
“เด็กโง่ เป็นผู้หญิงก็ต้องแต่งงาน ต้องหาที่พึ่งพิง การเจอกับคนที่ดีต่อลูกหลายวัน ดีต่อลูกหลายเดือน หรือดีต่อลูกหลายปีนั้นง่ายมาก แต่ถ้าต้องการหาคนที่ดีกับลูกไปตลอดชีวิตเป็นเรื่องยากจริงๆ ถ้าหากลูกรักคนคนหนึ่งเข้าจริงๆ ก็ต้องหวงแหนและรักษาไว้ให้ดี!” แม่ของเสี้ยวหยาในตอนนี้เป็นดั่งดวงอาทิตย์ก่อนจะลับจากฟ้า ราวกับเธอไม่เป็นอะไรเลย กระทั่งคำพูดก็ไม่มีการสั่นไหว เพียงแต่นี่เป็นลักษณะของคนที่ใกล้จะตาย
เย่เทียนเฉินไม่ใช่คนที่ถูกทำให้หวั่นไหวง่ายๆ แต่ตอนนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงอารมณ์เศร้าโศก เมื่อเห็นท่าทางเสียใจแบบนั้นของเสี้ยวหยา ในใจของเขาก็ยิ่งเสียใจ ผู้หญิงคนนี้เหมือนกับผู้หญิงที่เขารักอย่างลึกซึ้งในดาวสิ้นโลกมาก ตอนนี้เธอเสียใจแบบนี้เขาจะไม่เสียใจได้อย่างไร? มองไปยังแม่ของเสี้ยวหยาอีกครั้ง เพื่อลูกสาวของตน ถึงช่วงเวลาที่ใกล้จะจากโลกนี้ไปแล้วก็ยังคิดเพื่อลูกสาว เขาจะไม่ซึ้งใจได้อย่างไร?
“เทียนเฉิน…น้า…น้ารู้ว่าทำให้เธอลำบากใจ แต่น้าอยากได้ยินคำตอบของเธอ…” แม่ของเสี้ยวหยาใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังมองไปยังเย่เทียนเฉิน หากเป็นยามปกติเธอคงไม่มีท่าทางแบบนี้ แม่ของเสี้ยวหยาเดิมทีก็เป็นคนดีมาก คิดถึงคนอื่นอยู่ตลอด แต่ตอนนี้ เพื่อความสุขของล
