ูกสาว เพื่อให้เธอมีที่พึ่งพิง เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้ ความรักของแม่ยิ่งใหญ่จริงๆ
“คุณน้าครับ คุณวางใจเถอะ ขอเพียงมีผมอยู่ จะไม่ยอมให้เสี้ยวหยาได้รับความเจ็บปวดและความอยุติธรรมแม้แต่ครึ่งส่วน!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างจริงจัง
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเย่เทียนเฉิน แม่ของเสี้ยวหยาก็วางใจลงไม่น้อย ค่อยๆ นอนลงไปบนเตียงไอซียู บนใบหน้าเผยรอยยิ้มยินดีออกมา ลูบศีรษะของลูกสาวตน มุมปากก็พึมพำว่า “แบบนี้น้าก็วางใจแล้ว วางใจแล้ว…วางใจ…แล้ว…”
คำพูดเพิ่งจะถูกกล่าวออกมา มือของแม่ของเสี้ยวหยาก็ตกลง ทั่วทั้งห้องไอซียูอันหนาวเหน็บได้ยินเพียงเสียงร้องไห้ของเสี้ยวหยา เย่เทียนเฉินอยู่ข้างกายเป็นเพื่อนเธอเงียบๆ ไม่พูดอะไรแม้แต่ประโยคเดียว อยู่เป็นเพื่อนเธอแบบนั้นตลอดจนฟ้าสว่าง
ในตอนที่พ่อของเสี้ยวหยามาถึงก็เป็นบ่ายวันต่อมาแล้ว ภรรยาที่อยู่กินกับเขามาหลายสิบปี ตอนนี้จากไปแล้ว พ่อของเสี้ยวหยาย่อมต้องรู้สึกเสียใจ เพียงแต่เขาเข้มแข็งกว่าเสี้ยวหยา จะอย่างไรก็เป็นผู้ชาย เขารู้ว่ายังมีลูกสาวให้ดูแล
สามวันเต็มๆ ที่เย่เทียนเฉินอยู่ข้างกายเสี้ยวหยาตลอด ไม่เพียงแต่เพราะเขารับปากแม่ของเสี้ยวหยาไว้ว่าจะดูแลเสี้ยวหยาไปชั่วชีวิต แต่ยังเป็นเพราะเขาไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้เสียใจ ต้องการให้เธอยืนหยัดขึ้นมาได้โดยเร็วที่สุด ในช่วงนี้เย่เทียนเฉินทำได้เพียงโทรศัพท์กลับไปหาหลัวเยี่ยน บอกเรื่องสถานการณ์ในตอนนี้ของตนให้เธอฟังเพื่อไม่ให้เธอ
