เป็นห่วง จากนั้นก็ปิดเครื่อง อยู่ข้างกายเสี้ยวหยาเงียบๆ จนกระทั่งแม่ของเสี้ยวหยาทำพิธีศพเรียบร้อย เสี้ยวหยายืนร้องไห้อยู่หน้าหลุมฝังศพ เย่เทียนเฉินก็ยังอยู่ด้านหลังเธอ
“แม่คะ แม่วางใจเถอะ หยาเอ๋อร์จะอยู่ให้ดี จะไม่ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงและผิดหวัง แม่อยู่บนสวรรค์ก็ต้องมีความสุขนะคะ!” เสี้ยวหยาสะอึกสะอื้น ดวงตาทั้งสองบวมแดง น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด
เย่เทียนเฉินเดินมาหน้าหลุมฝังศพของแม่ของเสี้ยวหยา นำดอกไม้สดช่อหนึ่งวางไว้ด้านบน หลังจากโค้งคำนับอย่างจริงจังแล้วก็มองไปยังเสี้ยวหยาแล้วพูดขึ้นว่า “หยาเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถอะ ให้คุณน้าอยู่อย่างสงบสักหน่อย ฉันคิดว่าถ้าคุณน้าเห็นเธอยืนหยัดขึ้นมาได้จะต้องมีความสุขแน่นอน!”
เสี้ยวหยาเงยหน้าขึ้นมองเย่เทียนเฉิน ในสายตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความปราบปลื้มใจ ในตอนที่เธอพูดคุยกับแม่ มีหลายครั้งที่พูดถึงเย่เทียนเฉินอยู่บ่อยๆ ในคำพูดของเธอทำให้แม่ฟังออกว่าเธอหลงรักเย่เทียนเฉินโดยไม่รู้ตัวแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจอกับการต่อสู้นองเลือดในซอยลึก เย่เทียนเฉินปกป้องเธอ สังหารคนที่ล้อมโจใตีจนออกไปได้ ประสบการณ์ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกันนี้ทำให้เสี้ยวหยาไม่อาจลืมเลือนไปได้ชั่วชีวิต และทำให้เสี้ยวหยารู้สึกว่าเย่เทียนเฉินเป็นผู้ชายที่ควรค่าที่จะมอบชีวิตให้ เขาจะใช้ทั้งชีวิตมาคุ้มครองเธอ
“อืม!” เสี้ยวหยาพยักหน้าอย่างแน่วแน่
ในวันนั้นตอนกลางคืน พ่อของเสี้ยวหยาก็ไปจากเม
