รู้อยากเห็น เย่เทียนเฉินก็ไม่ได้พูดอะไร ถอดเสื้อยืดบนร่างของตนออก ในตอนที่อู๋เสวี่ยและหูหลงเห็นบาดแผลที่ไหล่ทั้งสองและท้องของเย่เทียนเฉินก็ต้องสูดหายใจเย็นยะเยือก ความสามารถของเย่เทียนเฉินนั้นพวกเขารู้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เย่เทียนเฉินกลับมาจากความตายก็ยิ่งลึกล้ำไม่อาจคาดเดา ถึงกับมีสภาพแบบนี้ได้ ช่างทำให้ผู้คนยากจะจินตนาการจริงๆ
“บางทีซาโต้อาจจะแข็งแกร่งมาก แต่เห็นพี่ใหญ่กลับมาแล้ว งั้นคุณควรจะฆ่าซาโต้ไปแล้ว!” หูหลงพูดด้วยรอยยิ้ม
“ผิดแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันฆ่าซาโต้ แต่ฉันเกือบจะถูกซาโต้ฆ่า ความสามารถของเขา ต่อให้ฉันระเบิดพลังทั้งหมดก็ไม่แน่ว่าจะฆ่าเขาได้ หลังจากที่เขาใช้ยาปรับเปลี่ยนพันธุกรรมฉับพลันที่ประเทศชิบะพัฒนาขึ้น ขอบเขตความสามารถก็เพิ่มมากขึ้นหลายระดับในเวลาเพียงพริบตา ร้ายกาจเป็นอย่างมาก ฉันทำได้เพียงตกอยู่ในฐานะที่ถูกอัดเท่านั้น เกือบจะไม่ได้เห็นพวกแกแล้ว!” เย่เทียนเฉินส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน อู๋เสวี่ยและหูหลงก็ตื่นตะลึง ในใจอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน ซาโต้คนนี้แข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่ กระทั่งพี่ใหญ่เย่เทียนเฉินลงมือเต็มที่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะเขาได้ และยังเกือบจะตายอยู่ในป่าหมอกดำอีกด้วย จะไม่ให้พวกเขาสองคนตกใจได้อย่างไร?
แน่นอนว่าคำพูดของเย่เทียนเฉินมีส่วนที่เจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ด้วย ระหว่างเขากับซาโต้เรียกได้ว่าไม่สามารถแบ่งแยกแพ้ชนะได้ ระหว่า
