นคฤหาสน์สองชั้น มีห้องแปดห้อง จะให้ฉันหาผู้หญิงเจ็ดคนเข้ามาอยู่หรือไง?” เย่เทียนเฉินมองอู๋เสวี่ยและหูหลงอย่างไม่พอใจแล้วพูดขึ้น
“ฮี่ๆ นี่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ…” อู๋เสวี่ยหัวเราะแล้วพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินส่ายหน้า ขี้เกียจจะมาพูดกับสองคนนี้แล้ว ตอนนี้สถานการณ์ยังคงเคร่งเครียด อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดที่ขวางหน้าเย่เทียนเฉินก็คือคุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิง แต่ก่อนหน้านั้นเขาจำเป็นต้องจัดการกับการแก้แค้นของสำนักโฮคุชินอิตโตริวก่อน ดังนั้นจึงให้หูหลงและอู๋เสวี่ยนั่งลง พูดคุยถึงการปฎิบัติการในครั้งนี้อย่างจริงจัง
“ก่อนหน้านี้หลายวัน ที่ฉันไปจากเมืองหลวง เพราะว่าไปที่ป่าหมอกดำบริเวณชายแดนมา ที่นั่นฉันได้สู้กับซาโต้ซึ่งเป็นผู้อาวุโสของสำนักโฮคุชินอิตโตริว…” เย่เทียนเฉินเอ่ยปากพูด
“อะไรนะ? สำนักโฮคุชินอิตโตริว?”
“ซาโต้?”
อู๋เสวี่ยและหูหลงตื่นตกใจจนส่งเสียงออกมา พวกเขาสองคนเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งย่อมต้องเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับสำนักโฮคุชินอิตโตริวมาแน่นอน นี่เป็นสำนักที่ไม่ต่างอะไรกับสำนักเส้าหลินของจีน แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ส่วนซาโต้ที่มีฐานะเป็นสิบผู้อาวุโสแห่งสำนักโฮคุชินอิตโตริว บางทีคนธรรมดาอาจจะไม่เคยได้ยินชื่อซาโต้มาก่อน แต่ในหมู่ยอดฝีมือดูเหมือนจะไม่มีใครไม่รู้จักคนนี้
“พี่ใหญ่ ถ้างั้นผลแพ้ชนะเป็นยังไง?” อู๋เสวี่ยทนไม่ไหวรีบเอ่ยถามออกมา
เมื่อเห็นอู๋เสวี่ยและหูหลงรู้สึกแปลกใจและอยาก
