งคนนี้ได้
“หยาเอ๋อร์!” เย่เทียนเฉินเห็นเสี้ยวหยานั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัดคนเดียวบนเก้าอี้อันเย็นยะเยือก ในใจก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เดิมทีนี่เป็นผู้หญิงที่มีใจบริสุทธิ์ เหตุใดสวรรค์จึงทำให้เธอต้องยากลำบากแบบนี้ อิจฉาเช่นนั้นหรือ?
“เทียนเฉิน!”
ในวินาทีที่เสี้ยวหยาเห็นเย่เทียนเฉินก็ควบคุมความโศกเศร้าที่ตนไร้ประโยชน์ไม่ได้อีกต่อไป โถมตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเย่เทียนเฉินในพริบตา ร้องไห้ออกมาครั้งใหญ่ ในตอนที่แม่ป่วยหนักเธอไม่รู้ว่าจะพึ่งพาใคร พ่อก็ทำงานห่างจากเมืองหลวงไปไกล นี่เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ถึงแม้เย่เทียนเฉินจะมอบเงินให้เสี้ยวหยามากมาย แต่มีใครบ้างที่คิดจะรับน้ำใจจากคนอื่นไปชั่วชีวิต? อีกอย่าง พวกเขาจะตอบแทนให้เย่เทียนเฉินอย่างไรได้? ต้องการให้เสี้ยวหยามอบกายให้เหรอ? เกรงว่าเย่เทียนเฉินอาจจะไม่ต้องการ
พ่อแม่ของเสี้ยวหยาเป็นคนที่มีจิตใจดี คิดเพื่อผู้อื่นชั่วชีวิต สามารถสั่งสอนผู้หญิงเหมือนเสี้ยวหยาออกมาได้ พวกเขาซาบซึ้งใจที่เย่เทียนเฉินช่วยเหลือพวกเขา แต่ยังคงต้องการพึ่งพาตัวเอง ดังนั้นพ่อของเสี้ยวหยาจึงไปทำงานที่อื่นในตอนที่อาการป่วยของแม่ของเสี้ยวหยาคงตัวแล้วเพื่อหาเงินให้มากขึ้นเสียหน่อย ไหนเลยจะรู้ว่าอาการป่วยของแม่ของเสี้ยวหยาจะทรุดหนักกระทันหัน เสี้ยวหยารู้ความเป็นอย่างดี เธอจึงรับความขมขื่นนี้เพียงลำพัง ไม่ได้บอกพ่อในทันที เธอรู้ว่าพ่อทำงานอยู่ด้านนอกลำบากเป็นอย่างมาก ไม่สามาร
