ริบตาได้!” เย่เทียนเฉินเอ่ยปากพูด
“ตอนนี้?” หลัวเหว่ยเคออดไม่ได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาประมาณสามทุ่มกว่าแล้ว ถ้าหากไปป่าหมอกดำเกรงว่าคงหาใครไม่พบหรอก
“ถูกต้อง!” เย่เทียนเฉินยิ้มแล้วหมุนตัวเดินจากไป ไปยังโรงแรมที่อยู่ไม่ไกล การปฏิบัติการเช่นนี้จะต้องเรียกชางหลางด้วยแน่นอน มีเย่เทียนเฉิน ชางหลางและหลัวเหว่ยเคอ ซึ่งเป็นยอดฝีมือทั้งสามคนนี้ คงจะไม่มีปัญหาอะไรที่จะทำร้ายคนกลุ่มนี้ได้ หวังเพียงว่าทหารหน่วยรบพิเศษชั้นยอดทั้งยี่สิบคนและหานเจี๋ยจะยังไม่ตาย
“ตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้ว พวกเราจะไปป่าหมอกดำหรอ? จะไปหาใครเจอ?” หลัวเหว่ยเคออดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความสงสัย
“คุณคิดดูสิ ตอนนี้ในป่าหมอกดำ ไอ้พวกที่จับคนของพวกเราไปกลุ่มนั้นมันจะคิดยังไง? จะต้องคิดไม่ถึงว่าพวกเราจะเข้าไปทำการค้นหาตอนกลางคืนแน่นอน เพราะหาในตอนกลางวันแล้วยังหาพวกเขาไม่เจอ แล้วกลางคืนจะเจอหรือเปล่า? ยิ่งไปกว่านั้นเวลาตอนกลางคืนก็เป็นช่วงเวลาที่คนผ่อนคลายความระมัดระวังมากที่สุด!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
หลัวเหว่ยเคอได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป เขาคิดไม่ถึงเลยว่าชายวัยรุ่นคนนี้จะถึงกับมีความฉลาดและรอบคอบแบบนี้ได้ ช่างทำให้เขาคิดไม่ถึงจริงๆ
“ผมรู้สึกว่าอายุของคุณไม่เหมาะสมกับประสบการณ์ของคุณเลยจริงๆ!” หลัวเหว่ยเคออดไม่ได้ที่จะพูดกับเย่เทียนเฉิน
