ไขกับพวกเรา เดิมทีคิดจะบอกว่า ถ้านายทำภารกิจนี้ได้สำเร็จก็จะเลื่อนขั้นให้พ่อของนายอีกขั้น…”
คำพูดของหยางอี้ยังไม่ทันจบ เย่เทียนเฉินก็ก้าวไปหน้าเขาก้าวหนึ่ง หัวเราะฮี่ๆ แล้วพูดขึ้นว่าขึ้น
“ถ้างั้นก็เอาตามนี้นะครับ ดีล!”
ใครๆ ก็คิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะเปลี่ยนสีหน้าได้เร็วขนาดนี้ เป็นเรื่องที่แปลกจริงๆ ทำให้ท่านผู้นำ หยางอี้ และชางหลางหน้าเขียวคล้ำ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตอนที่เห็นรอยยิ้มอัปลักษณ์ของไอ้หนูนี่
“ไม่ได้ นายจะไปไม่ไป!” หยางอี้ได้สติกลับมาก็พูดขึ้นอย่างกลับกลอก
“ท่านหยาง คุณทำแบบนี้ไม่ถูกต้องเลยนะครับ ในฐานะที่เป็นผู้นำระดับประเทศ จะพูดจาไม่เป็นคำพูดแบบนี้ไม่ได้นะครับ” เย่เทียนเฉินรีบทำท่าทางโกรธเคืองออกมา
“ครั้งนี้ฉันจะไปเป็นเพื่อนนาย จะใช้เฮลิคอปเตอร์ของกองทัพโดยตรง…”
ในตอนนี้เอง ชางหลางก็พูดขึ้นพลางเดินไปนอกประตู ทำให้เย่เทียนเฉินรู้สึกอับจนคำพูด ตอนนี้เขาเพิ่งจะค้นพบว่าท่านผู้นำและท่านหยางซึ่งเป็นพวกผู้นำระดับประเทศเหล่านี้เป็นขิงแก่จริงๆ เล่นด้วยไม่ง่ายเลย ยิ่งไปกว่านั้นพอจะพลิกลิ้นขึ้นมาก็เก่งกาจกว่าตนนับสิบเท่า ไม่อาจไม่นับถือ
ในตอนที่เย่เทียนเฉินเดินไปถึงด้านนอกตึกสำนักงานแห่งทะเลจงหนานไห่ เฮลิคอปเตอร์ทางการทหารลำหนึ่งก็จอดอยู่ด้านนอกแล้ว ชางหลางนั่งอยู่ในตำแหน่งข้างคนขับ รอแค่เขา。
“ไอ้หนู เดินให้มันเร็วๆ หน่อย หรือแกอยากจะวิ่งตามเฮลิคอปเตอ
