หาแม่ด้วย แม่จะต้องเป็นห่วงตนแน่นอน
“สวัสดีครับแม่คิดถึงลูกชายสุดหล่อของแม่ใช่หรือเปล่า? วางใจเถอะผมไม่เป็นไร!” เย่เทียนเฉินนอนลงบนโซฟาอย่างผ่อนคลาย เขาไม่ต้องการให้แม่เป็นกังวล ดังนั้นเมื่อรับโทรศัพท์จึงพูดหยอกล้อออกมา
“เทียนเฉิน ลูกไม่ได้กลับบ้านมาสิบกว่าวันแล้วคืนนี้กลับมากินข้าวกันเถอะ!” หลัวเยี่ยนเอ่ยปากพูด
“ไม่มีปัญหาผมอยากกินบะหมี่ผัดซอสนะครับ!” เย่เทียนเฉินหัวเราะแล้วจึงพูดออกมา
“คิกๆ มีหรูเสวี่ยอยู่ ลูกอยากกินอะไรก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้น ฝีมือการทำอาหารของเธอ ลูกก็รู้ดี!” หลัวเยี่ยนพูดยิ้มยิ้ม
“เอ๋? ฉีหรูเสวี่ยยังอยู่ที่บ้านพวกเราอีกหรือ? ยังไม่ไปอีก?” เย่เทียนเฉินรู้สึกอับจนคำพูดโดยสิ้นเชิง ฉีหรูเสวี่ยหมายความว่าอย่างไรกันแน่ จะอยู่ที่บ้านของตนถาวรหรือไง? ถึงแม้เย่เทียนเฉินจะไม่มีความคิดอะไรต่อฉีหรูเสวี่ย และนับว่าเป็นเพื่อนกัน แต่จะอย่างไรก็ไม่ใช่คนครอบครัวเดียวกันอยู่ดี มักจะรู้สึกกระอักกระอ่วน
“ลูกพูดอะไรแบบนี้ แม่รั้งหนูหรูเสวี่ยให้อยู่ต่อเองไม่ได้รึไง? ถึงเวลาที่ลูกจะตัดสินใจเมื่อไหร่กัน?” หลัวเยี่ยนพูดอย่างไม่พอใจชัดเจน
เย่เทียนเฉินรู้สึกหดหู่มาก ตอนนี้หลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่เข้าข้างฉีหรูเสวี่ยมากขึ้นทุกวัน ขอเพียงตนพูดจาแย่ๆ เกี่ยวกับฉีหรูเสวี่ยก็จะถูกตำหนิอย่างหนัก ไม่รู้จริงๆ ว่าฉีหรูเสวี่ยฉลาดเกินไปหรือหลัวเยี่ยนหลอกง่ายเกินไป
“เอาล่ะๆ แม่เป็นใหญ่ แม่พูดคำไหนคำนั้น ฮี่
