โม่หยิงเฉินนั่งขัดสมาธิบนเตียง เขายังไม่รีบร้อนส่งจิตออกจากร่าง แต่เลือกที่จะหลับตาลง คำนวณเส้นทางภายในสถาบันวิจัยซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว
เขาเข้าไปในที่แห่งนั้นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ด้วยข้อจำกัดของพลังจิต ทำให้ทุกครั้งต้องจบลงแค่แถวหน้าประตู ไม่เคยเข้าไปได้ลึกกว่านั้น
เส้นทางแถวทางเข้านั้นเขาจำได้แม่นยิ่งกว่าหลังมือตัวเอง หลับตาเดินยังไม่หลง
ผ่านไปราวสิบห้านาที โม่หยิงเฉินลืมตาขึ้น ทุกรายละเอียดถูกยืนยันจนมั่นใจ
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รวบรวมสมาธิทั้งหมดดิ่งลึกลงไปในห้วงจิต
ชั่วพริบตา ความรู้สึกวิงเวียนที่คุ้นเคยก็ถาโถมเข้ามา ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวและเปลี่ยนฉาก
เมื่อทัศนวิสัยกลับมาชัดเจนอีกครั้ง เขาก็มายืนอยู่หน้าทางเข้ากลุ่มอาคารมหึมา
ไม่มีเวลาให้หยุดชมวิว โม่หยิงเฉินสับเท้าวิ่งทันที การเคลื่อนไหวของร่างจิตในสถาบันวิจัยเผาผลาญพลังงานทุกวินาที
เข้าประตูหลัก… วิ่งชิดขวา
เจอแยกข้างหน้า… เลี้ยวซ้าย… ขึ้นลิฟต์ตัวในสุด
ลิฟต์จะหยุดที่ชั้นสอง… ใช้เวลา 10 วินาที
ออกจากลิฟต์ตรงไป… เลี้ยวซ้ายที่ทางเดินที่สาม
โม่หยิงเฉินวิ่งตะบึงไปตามทางเดินโลหะที่เย็นเยียบและกว้างใหญ่ สมองคำนวณระยะทางและเวลาเทียบกับพลังจิตที่กำลังลด
