ฮวบราวกับเขื่อนแตก
ความอ่อนล้าเริ่มกัดกินสติ ขอบภาพในสายตาเริ่มพร่ามัว
เพียงแค่สิบห้านาที พลังจิตของเขาก็ใกล้จะแตะขีดแดง
คิ้วเข้มขมวดแน่น ความกระวนกระวายเริ่มก่อตัวในใจ
ระดับการเผาผลาญพลังงานเท่ากับครั้งที่แล้วเป๊ะ… ซึ่งหมายความว่าถ้าวิ่งตามเส้นทางปกติ เขาจะไปไม่ทัน!
จะล้มเหลวตอนจบอีกงั้นเหรอ?
เขากัดฟันแน่น ขาไม่หยุดวิ่ง แต่สมองหมุนเร็วรี่หาทางออก
ยอมแพ้? ไม่มีทาง!
ในที่สุด เขาก็มาถึงบริเวณหน้าห้องวิจัยเป้าหมาย ผ่านกระจกนิรภัยหนาเตอะ ผลไม้ที่เปล่งแสงเรืองรองวางสงบนิ่งอยู่บนแท่นทดลอง
แค่เดินผ่านระเบียงข้างหน้านี้ไป ก็จะเข้าประตูห้องได้
แต่ทว่า…
ไม่ทันแล้ว!
โม่หยิงเฉินรู้ตัวดีว่าพลังจิตของเขาเหลือแค่ก้นถัง ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ถ้าฝืนวิ่งอ้อมไปตามทาง อย่างมากก็แค่ขยับเข้าไปใกล้กว่าครั้งก่อนไม่กี่ก้าว
ยังไงก็เอื้อมไม่ถึงผลไม้นั่นอยู่ดี
ความเจ็บใจพุ่งพล่านขึ้นมาจุกอก
พลังจิตไม่พอ…
ต้องรอรอบหน้าจริงเหรอวะ?
ทันใดนั้น หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นตู้โลหะสีแดงที่ผนังทางเดิน
นั่นมัน…
ตู้ดับเพลิง!
ความคิดบ้าบิ่นแล่นเข้ามาในหัว โม่หยิงเฉินเบรกตัวโก่ง หันหลังกลับวิ่งพุ่งเข้าหาตู้แดงนั่นทันท
