หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว เย่เชี่ยนเหวินก็ไปโรงเรียน ส่วนหลัวเยี่ยนและฉีหรูเสวี่ยก็ไปเดินช็อปปิ้ง ดูเหมือนว่าฉีหรูเสวี่ยจะถูกแม่ร้องขอให้อยู่ต่ออีกครั้ง เย่เทียนเฉินไม่รู้จริงๆ ว่าจะพูดอะไรดี ช่างเถอะ ขอเพียงแม่ชอบเธอก็พอ ส่วนท่าทางที่ตนมีต่อฉีหรูเสวี่ย ไม่อาจเรียกได้ว่าชอบ และไม่อาจเรียกได้ว่าเกลียด
“เทียนเฉิน ต้องไปเรียนเร็วๆ หน่อยนะลูก ตั้งใจเรียนด้วย!” ก่อนที่หลัวเยี่ยนจะออกไปก็ได้กล่าวกำชับกับเย่เทียนเฉิน
“วางใจเถอะครับแม่ ผมจะต้องเอาใบจบปริญญาโทกลับมาให้แม่แน่นอนครับ!” เย่เทียนเฉินตอบแล้วหัวเราะ
เย่เทียนเฉินนอนลงบนโซฟาแล้วหาวออกมาครั้งหนึ่ง คว้าโทรศัพท์ของตนออกมาดู ด้านบนมีสายที่ไม่ได้รับอยู่หนึ่งสาย และมีข้อความอยู่หนึ่งข้อความ ดูเหมือนจะส่งมาสักพักแล้ว เบอร์ที่ไม่ได้รับเป็นของซูเฟยเฟย ส่วนข้อความเป็นเสี้ยวหยาที่ส่งมา
“เทียนเฉิน ทำไมนายยังไม่ถึงมหาวิทยาลัยอีก? ดูเหมือนช่วงนี้พี่อวี่สวิ๋นจะบอกว่าไม่ได้มาเรียน ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันเป็นห่วงมาก!”
เมื่ออ่านข้อความของเสี้ยวหยาแล้ว เย่เทียนเฉินก็ยิ้มพลางส่ายหัวเล็กน้อย เสี้ยวหยาเป็นคนใจดีมาก ส่วนเรื่องระหว่างตนกับหลิงอวี่สวิ๋น ยังไม่บอกเธอจะดีกว่า จะได้ลดทอนความกังวลของเธอได้บ้าง อีกอย่างหลิงเยว่พ่อของหลิงอวี่สวิ๋นก็ดูถูกเย่เทียนเฉิน คิดว่าที่เย่เทียนเฉินไปหาเรื่องคุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงจะต้องตายอย่างแน่นอน ถึงไม่อยากให้ล
