ป็นไรใช่ไหม?” หลัวเยี่ยนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มองไปยังทิศทางของห้องน้ำแล้วตะโกนถาม
“แหวะ แม่ครับ นายบะหมี่ผัดซอสของแม่ใส่อะไรลงไป ผมแทบจะไฟลุกอยู่แล้ว เผ็ดมาก…” เย่เทียนเฉินพูดเสียงดังในห้องน้ำ
“ฮ่าๆ เจ้าบ้าหลงกลแล้ว!” ฉีหรูเสวี่ยพูดแล้วหัวเราะ
“สมน้ำหน้า นี่เป็นการแก้แค้นให้บิชองฟรีเซ่ของหนู!” เย่เชี่ยนเหวินเองก็พูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
“เย่!”
เย่เชี่ยนเหวินและฉีหรูเสวี่ยสองคนทำท่าชนะขึ้นพร้อมกัน ยกนิ้วโป้งให้กันแล้วแตะมือแสดงความยินดี ท่าทางน่ารักเป็นอย่างมาก ทำให้หลัวเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังพวกเธอทั้งสองด้วยความสงสัย ในใจเข้าใจกระจ่างชัดขึ้นมาทันที จะต้องเป็นเด็กสาวทั้งสองคนนี้แน่นอนที่ก่อเรื่อง มิเช่นนั้นเย่เทียนเฉินผู้เป็นลูกจะหลงกลได้อย่างไร
ที่แท้ในตอนที่หลัวเยี่ยนหมุนตัวเดินเข้าไปในครัวแล้วยกบะหมี่ผัดซอสถ้วยสุดท้ายมา ฉีหรูเสวี่ยและเย่เชี่ยนเหวินก็แอบนำวาซาบิใส่ลงไปในบะหมี่ผัดซอสถ้วยหนึ่งแล้วคนเล็กน้อยก่อนจะวางมือทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่บอกแม้แต่หลัวเยี่ยน จากนั้นจึงกินอาหารของตนเอง
เด็กสาวสองคนนี้เข้าใจเย่เทียนเฉินเป็นที่สุด รู้ว่าเย่เทียนเฉินเป็นตัวตะกละตะกลาม ขอเพียงมีของอร่อยก็จะพุ่งเข้ามาทันที และบะหมี่ผัดซอสก็เป็นของที่เย่เทียนเฉินชอบกินที่สุดอย่างหนึ่ง ดังนั้นเมื่อใส่วาซาบิเข้าไปด้านในจึงทำให้เขาไม่สามารถป้องกันได้
จริงดังคาด หลังจากที่เย่เทียนเฉินพุ่งลงมาจากชั้นส
