กล้งตน จึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ฉันว่านะพวกเธอสองคน จะประหยัดกันหน่อยได้หรือเปล่า? ไม่รู้หรือว่าการประหยัดเป็นคุณธรรมที่สืบทอดกันมาของชนชาติจีน? จะนอนกันหมดแล้วยังมาทำผลไม้วางไว้ในตู้เย็นอีก สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว ฉันทำเพื่อระงับพฤติกรรมสิ้นเปลืองของพวกเธอทั้งสองคน เพื่อลดบาปกรรมของพวกเธอลงบ้าง!”
“พี่…พี่…พี่นี่เป็นยอดคนจริงๆ !” เย่เชี่ยนเหวินพูดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ ขนาดเหตุผลเช่นนี้พี่ชายก็ยังคิดออกมาได้ เธอนับถือจริงๆ เลย!
“นายคิดว่าฉันเตรียมไว้ให้ตัวเองหรือไง? หากไม่คิดว่าจะมีบางคนกลับมากลางดึกแล้วหิว…” ฉีหรูเสวี่ยจ้องเย่เทียนเฉินอย่างดุดันแล้วกล่าวขึ้น
ได้อยู่ที่บ้านตระกูลเย่มาเกือบเดือน ฉีหรูเสวี่ยจึงค่อนข้างเข้าใจนิสัยของเย่เทียนเฉิน คนคนนี้เป็นตัวตะกะตะกามคนหนึ่ง โดยเฉพาะกลางคืนของทุกวันถ้าหากไม่กินมื้อดึกบ้างก็จะนอนไม่หลับ ดังนั้นเมื่อคืนเมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินออกไป ก่อนนอนฉีหรูเสวี่ยจึงทำผลไม้จานใหญ่เอาไว้ คิดว่าถ้าคนคนนี้กลับมากลางดึกคงมาเปิดตู้เย็นดู ไหนเลยจะรู้ว่า ถ้าเจ้าบ้านี้แอบกินก็แล้วไปเถอะ แต่ถึงกับยังมาพูดว่าช่วยพวกเธอประหยัดอะไรอีก จะหน้าด้านเกินไปแล้ว!
“งั้นก็ขอบคุณน้ำใจของเธอมาก เด็กสาวอย่างเธอวันๆ เอาแต่จ้องจะแกล้งพี่ชายละมั้ง อีกไม่กี่วันฉันก็จะย้ายออกไปแล้ว จะไม่อยู่ในบ้านแล้ว!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้มลำพองใจ
“หือ? เทียนเฉิน ลูกจะย้ายไป
