ช่างมันเถอะค่ะ ให้แม่ของฉันพักอยู่ที่ตรงทางเดินหนึ่งคืนเถอะ ไม่เป็นไรหรอก!” เสี้ยวหยารีบเปิดปากพูด เธอรู้ว่าเย่เทียนเฉินอาจจะสามารถปปะทุความโกรธออกมาก็เป็นได้ ขอเพียงแค่เขาโกรธก็จะสามารถลงมือกับทุกคนได้โดยไม่สนว่าจะเป็นใคร เกรงว่าหากเขาโกรธขึ้นมาจริงๆ กระทั่งรองผู้อำนวยการก็คงจะลงมืออัดแรงๆ สักยกก็เป็นได้
“หยาเอ๋อร์ ตรงทางเดินลมพัดแรง ตอนนี้แม่ของเธอก็เพียงแค่เจ็บปวดน้อยลงนิดหน่อยก็เท่านั้น สรุปว่าอาการของโรคเป็นยังไงก็ยังไม่รู้ ถ้าหากว่าวันนี้อาการกำเริบสาหัสที่ทางเดินก็คงจะวุ่นวายมาก แล้วก็จะต้องรีบให้ผู้เชี่ยวชาญวินิจฉัยถึงจะถูก!” เย่เทียนเฉินมองเสี้ยวหยาแล้วพูดขึ้น
“ตะ แต่ว่าผู้เชี่ยวชาญก็เลิกงานกันหมดแล้ว แล้วก็ไม่มีเตียงแล้วด้วย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ยังต้องการเงินมาก…” เสี้ยวหยากัดริมฝีปากล่างของตนเองแน่น เธอเองก็รู้สิ่งเหล่านี้ที่เย่เทียนเฉินพูดดี เพียงแต่น่าเสียดายที่เธอไม่มีทางทำอะไรได้เลยแม้แต่น้อย นี่เป็นครอบครัวธรรมดาที่ไม่มีอำนาจไม่มีอิทธิพลครอบครัวหนึ่ง และยังไม่มีเงินจนต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นไปทั่ว รสชาติการขอร้องคนแบบนั้นช่างไม่ดีเลยจริงๆ
“ไม่เป็นไร มีฉันอยู่ไง ให้ฉันจัดการเถอะ เธอไม่ต้องพูดอะไรหรอก!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
เสี้ยวหยามองเย่เทียนเฉิน ทันใดนั้นก็พบว่า แม้บางครั้งเขาจะมีท่าทางเหลาะแหละไปบ้าง แต่เวลาที่เอาจริงเอาจังขึ้นมาก็สามารถทำให้เธอมีความร
