กสถานที่ลงทะเบียน เย่เทียนเฉินก็พูดกับอาจารย์หญิงที่ทำหน้าที่ลงทะเบียนด้วยเสียงอันเบาว่า “อาจารย์ครับ ช่วยผมทำเรื่องเข้าเรียนหน่อยนะครับ ผมชื่อเย่เทียนเฉิน!”
พูดจบ เย่เทียนเฉินก็ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเสี้ยวหยาเดินเข้าไปยังประตูของมหาวิทยาลัยหลงเถิง เสี้ยวหยาเองก็เดินตามหลังเขาไป ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแดงระเรือ เนื่องจากเมื่อครู่นี้เย่เทียนเฉินลงมือสั่งสอนเซวียนเยวี๋ยนอวี่ที่บริเวณประตูของมหาวิทยาลัยหลงเถิง จึงเป็นจุดสนใจของนักศึกษาชายหญิงทุกคน
เมื่อเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยหลงเถิงแล้ว เย่เทียนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะถูกทิวทัศน์และบรรยากาศการศึกษาภายในมหาวิทยาลัยชัั้นหนึ่งของประเทศทำเอาหลงใหล สวยมากจริงๆ เมื่อก่อนได้ยินเย่เชี่ยนเหวินผู้เป็นน้องพูดถึงอยู่บ่อยๆ ความฝันของเธอก็คือสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลงเถิงให้ได้ คิดดูแล้วก็เป็นมหาวิทยาลัยที่ควรค่าแกการมาจริงๆ
ในตอนเช้า เย่เทียนเฉินได้โทรกลับไปที่บ้านเพื่อบอกกับพ่อแม่แล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร ถึงแม้ว่าเย่หงและหลัวเยี่ยนจะประหลาดใจมากก็ตาม เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แต่ยังถูกทำให้สงบลง เรื่องประหลาดเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความ พวกเขาเชื่อมั่นในตัวลูกชาย ตั้งแต่ที่เย่เทียนเฉินกลับมา ก็ทำให้พวกเขาประหลาดใจและตกตะลึงอยู่หลายครั้ง ขอเพียงลูกชายยังอยู่ดีก็ดีมากแล้ว!
“ขอโทษด้วยนะ ทำให้นายลำบากแล้ว!” เสี้ยวหยามองเย่เทียนเฉิน พูดออก
