มาจากใจ
“ไม่เป็นไร คนแบบเซวียนเยวี๋ยนอวี่ ต่อให้ไม่เกิดเรื่องในวันนี้ก็ควรจะสั่งสอนแรงๆ สักหน่อย ไม่งั้นวันหน้าพอเข้ามหาวิทยาลัยหลงเถิงมาแล้ว ก็ไม่แน่ว่าจะทำร้ายนักศึกษาธรรมดามากแค่ไหน!” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ
“แต่ แต่ฉันได้ยินมาว่าอำนาจของตระกูลเซวียนเยวี๋ยนยิ่งใหญ่มาก ครั้งนี้นายตบเซวียนเยวี๋ยนอวี่ไป พวกเขาจะต้องไม่ปล่อยนายไปแน่ นายรีบไปซะเถอะ!” เสี้ยวหยาพูดอย่างกระวนกระวาย
“งั้นเหรอ? แบบนั้นก็น่าสนุกดีๆ เกิดมาก็ฉันคนนี้ไม่ชอบเรียน ในมหาวิทยาลัยมีเรื่องให้เล่นสนุกก็ไม่เลวเลย มีอะไรให้ทำฆ่าเวลาแล้ว!”
เมื่อเห็นท่าทางผ่อนคลายของเย่เทียนเฉิน เสี้ยวหยาก็กังวลเป็นอย่างมาก นางไม่ได้เป็นห่วงความปลอดภัยของตัวเอง แต่เป็นห่วงว่าเย่เทียนเฉินจะถูกเซวียนเยวี๋ยนอวี่แก้แค้นเพราะตน หากเขาถูกคนของเซวียนเยวี๋ยนอวี่ทำร้ายจริงๆ ชั่วชีวิตนี้ของเธอคงไม่อาจอยู่ได้ดีๆ แล้ว อย่างไรเสียเย่เทียนเฉินก็หาเรื่องเซวียนเยวี๋ยนอวี่เพราะเธอ เมื่อมองจากตรงนี้แล้ว เสี้ยวหยาเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจงดงามคนหนึ่ง
ในตอนที่เย่เทียนเฉินและเสี้ยวหยากำลังเดินไปที่หอพักหญิงไปพลางพูดคุยกันไปพลางอยู่นั้น จู่ๆ ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกจากข้างหลัง “ไอ้เย่ฉี่รดที่นอน!”
แรกเริ่มเดิมทีพวกเขาสองคนก็ไม่ได้สนใจ พวกเขาเป็นนักศึกษาใหม่ของชั้นปีที่หนึ่งของมหาวิทยาลัย ภายในมหาวิทยาลัยหลงเถิงก็ไม่รู้จักใครเลย เพื่อนร่วมห้องที่สามารถสอบเข้ามหาวิทยา
