ไว้ชีวิตด้วยเถอะ ไว้ชีวิตด้วย…” ฉินเหิงดิ้นสุดกำลัง น่าเสียดายที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงเรื่องที่ว่าตนเองจะถูกจับยัดเข้าไปในโลงศพได้เลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเย่เทียนเฉินในตอนนี้แม้ว่าจะยังไม่แข็งแกร่งพอ แต่ก็ไม่ได้มีปัญหากับการรับมือคนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย
ปัง!
เย่เทียนเฉินใช้เท้าถีบฝาของโลงศพสีดำให้เปิดออก ฉินเหิงเห็นดังนั้นก็หน้าซีด รวมกับที่เขามีเลือดท่วมหัว ก็ยิ่งดูน่าอนาถ กลัวจนน้ำตาเกือบจะไหลออกมา เขาในตอนนี้รู้สึกเสียใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว ไม่กล้าหาไปหาเรื่องเย่เทียนเฉิน ไม่ควรท้าทายเย่เทียนเฉินเลย เย่เทียนเฉินเป็นมารร้ายตนหนึ่ง แถมยังเป็นมารร้ายที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ไปหาเรื่องเขาก็เป็นการรนหาที่ตายโดยสิ้นเชิง
“พี่เย่ สหายเย่ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่กล้าท้าทายคุณอีกแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ ผม ผม ผมไม่หมั้นกับฉีหรูเสวี่ยแล้ว ผมยกเธอให้คุณ ยกให้คุณ…” ฉินเหิงหวาดกลัวจนคิดทุกวิถีทางเพื่อร้องขอชีวิต
ตุ้บ!
ฉินเหิงถูกโยนเข้าไปในโลงศพสีดำ ศีรษะกระแทกบนไม้โลงจนรู้สึกหน้ามืดจวนจะเป็นลม เย่เทียนเฉินใช้มือขวาหยิบฝาโลงขึ้นมาแล้วเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ถึงยัยบ๊องนั่นจะน่าเกลียด แถมยังเกเรมาก แต่แกก็ไม่คู่ควรกับเธอ!”
ฉินเหิงที่น่าสงสาร ถูกเย่เทียนเฉินโยนเข้าไปในโลงศพ แล้วยังถูกฝาโลงปิดขังเอาไว้อีก เขาเสียใจอย่างสุดซึ้ง ไม่สมควรเลย ไม่สมควรอย่างยิ่ง ไม่สมควรที่จะไปหาเรื่องเย่เทียนเฉินมารร้ายตนนี้เลย เย่เทียนเฉินคือมัจจุ
