ราช หากคิดได้สักหน่อยก็จะรู้ว่าใครก็ไม่อาจหาเรื่องมัจจุราชไม่ได้
เย่เทียนเฉินบิดขี้เกียจครั้งหนึ่ง หันตัวเดินมุ่งไปยังประตูใหญ่ของบ้านตระกูลเฉินโดยไม่ได้พูดอะไรกับฉีหรูเสวี่ย และไม่สนใจฉีหรูไห่และฉีชางเซิ่งด้วย สิ่งที่เขาควรจะทำก็ทำไปแล้ว สั่งสอนฉินเหิง ปลดปล่อยฉีหรูเสวี่ยให้พ้นทุกข์ มันก็ง่ายๆ แค่นี้เอง ส่วนคนอื่นจะมองอย่างไร จะคิดอย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องของคนอื่นแล้ว
ต่อให้มาถึงขั้นนี้แล้ว แขกเหรื่อใจกล้าก็ยังคงยืนชมอยู่ไม่ไกล ตอนที่พวกเขาเห็นเย่เทียนเฉินนำฉินเหิงใส่เข้าไปในโลงศพ ก็ตกใจจนคางแทบหลุด เย่เทียนเฉินเองก็ไม่ได้สนใจ ยังคงเป็นเช่นเดิมคือ ขอเพียงผู้อื่นไม่มาหาเรื่องเขา เขาก็จะไม่ลงมือมั่วซั่วเหมือนคนบ้า
“นี่ นาย นายจะไปไหน?” ฉีหรูเสวี่ยเห็นเย่เทียนเฉินจะเดินไปก็มีปฏิกริยากลับมาจึงรีบตะโกน
“กลับบ้านไง ไม่มีอะไรให้เล่นแล้ว ถ้าไม่กลับบ้านจะให้อยู่กินข้าวรึไง?” เย่เทียนเฉินหันมามองฉีหรูเสี่ยแล้วเอ่ยขึ้นยิ้มๆ
“นาย ฉัน ฉันจะกลับไปกับนาย” ฉีหรูเสวี่ยพูด ใบหน้าเล็กๆ ของเธอแดงระเรื่อ
“หา? อย่าดีกว่า ฉันไม่ชอบให้มียัยทึ่มคอยตามฉันไปหรอกนะ” เย่เทียนเฉินพูดแล้วส่ายหน้าเบาๆ
“นาย…” ฉีหรูเสวี่ยโกรธจนทำให้ใบหน้าอันน่ารักของเธอดูดุดัน กำหมัดอันขาวผ่องแน่น อยากจะอัดเย่เทียนเฉินสักหลายๆ หมัด เจ้าหมอนี่น่ารังเกียจจริงๆ ตัวเองสวยดั่งนางฟ้านางสวรรค์ ถึงกับกล้ามาว่าตนเองเป็นยัยทึ่ม หักหน้ากันจร
