่าเย่เทียนเฉินย่อมไม่ใส่ใจ
เย่เทียนเฉินมองไปรอบๆ จนไปเห็นตู้กดน้ำก็รู้สึกว่ากระหายน้ำจริงๆ จึงเดินไปข้างตู้กดน้ำโดยไม่สนใจว่าคนใหญ่คนโตเช่นหยางอี้อยู่ตรงนี้ด้วย หยิบแก้วกระดาษขึ้นมาแล้วกดน้ำให้ตนเองแก้วหนึ่ง ดื่มอึกอักลงไปทั้งหมด
“นายก็คือเย่เทียนเฉิน?” หยางอี้มองเย่เทียนเฉินแวบหนึ่งแล้วเอ่ยถาม
“ใช่แล้ว ไม่ทราบว่าท่านข้าราชการใหญ่มีอะไรจะสั่งครับ?” เย่เทียนเฉินเริ่มกดน้ำอีกครั้ง เอ่ยถามไปด้วยรอยยิ้ม
“นายไม่คิดว่าตัวเองจะโอหังไปหน่อยหรือ? นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?” หยางอี้ถามเสียงเข้ม
“ก็ต้องรู้อยู่แล้ว คนแก่คนเฒ่าที่งานยุ่งมากคนหนึ่งไง บางครั้งผมก็เห็นคุณในทีวี คุณดูจะหนุ่มกว่าในทีวีอีกนะครับ ท่าทางตอนขึ้นกล้อง ช่างแต่งหน้าคงไม่ค่อยดีเท่าไร เปลี่ยนคนจะดีกว่านะครับ! ”
เย่เทียนเฉินพูดจาตามใจ ราวกับไม่ได้กังวลในฐานะของหยางอี้เลยแม้แต่น้อย หากคนอื่นมาเห็นหรือได้ยินเข้า จะต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน หยางอี้เป็นคนใหญ่คนโต นี่เป็นฐานะระดับไหน คนทั่วไปแค่คิดก็ตัวสั่น หากได้เจอเขาเข้าจริงๆ หลายคนต้องขาอ่อนเป็นแน่ แต่เย่เทียนเฉินแสดงออกได้อย่างผ่อนคลายและปกติเป็นอย่างมาก ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
“ฉันได้ยืนเรื่องของนายมาแล้ว ดูท่าตระกูลเย่ที่มีลูกหลานที่ไม่เลวเลย เย่หย่วนซานจะต้องดีใจแน่” หยางอี้พูดยิ้มๆ
“คนแก่อย่างเขาจะดีใจหรือไม่ผมไม่รู้หรอก ผมรู้แค่ว่าตอนนี้ผมยินดีที่จะกลับบ้าน ถ้ารองประธานหยางไม่มีอะไ
