ร ผมว่าผมขอตัวก่อนดีกว่า” เย่เทียนเฉินดื่มน้ำไปอีกแก้วหนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นพลางเกาหัว
“นายยุ่งมากเหรอ? ฉันยังอยากจะให้นายบอกเรื่องการเดินทางไปประเทศMในครั้งนี้สักหน่อย…” หยางอี้คิดครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยถาม
“ก็ยุ่งนิดหน่อย!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างไม่เกรงใจ
“งั้นก็เอาเถอะ นายไปก่อนก็ได้ ตอนแรกฉันอยากจะคุยกับนายเรื่องที่จะให้พ่อของนายเลื่อนขั้นสักหลายขั้นเสียหน่อย แต่ดูแล้วนายคงไม่สนใจ ฉันจะเรียกให้ชางหลางส่งนายออกไปแล้วกัน” หยางอี้กล่าวแล้วจึงถอนหายใจ
เดิมทีเย่เทียนเฉินพูดจบก็จะเดินไปแล้ว เมื่อได้ฟังคำพูดประโยคนี้ของหยางอี้ก็พลันหยุดเดิน หันมากล่าวกับหยางอี้ด้วยท่าทางกล่าวโทษว่า “ท่านรองประธานหยาง ผมว่าคุณทำไม่ถูกเลยนะครับ เรื่องแบบนี้ทำไม่ไม่พูดออกมาเร็วๆ ผมสนใจมาก ความสามารถอื่นๆ ของผมน่ะไม่มีหรอกครับ จะมีก็แค่รักชาติรักประชาชน คราวนี้ผมทำผลงานยอดเยี่ยมเพื่อประเทศชาติ จะอย่างไรก็ต้องได้รับรางวัลสักหน่อยใช่ไหมครับ? เงินสิบล้านนั่นทมไม่ต้องการแล้วครับ แต่พ่อของผมเป็นข้าราชการมาหลายปี ทำงานด้วยความระมัดระวังและรับผิดชอบมาโดยตลอด ไม่โกงกินไม่ธุจริต ควรจะเลื่อนขั้นแล้วนะครับ!”
เกิดใหม่ในโลกแห่งนี้ ความหวังสูงสุดของเย่เทียนเฉินก็คือ อยากให้พ่อแม่และน้องสาวใช้ชีวิตอย่างมีความสุข คอยช่วยให้ความฝันในใจของพวกเขาเป็นจริง เย่หงเป็นพ่อของเย่เทียนเฉิน รับราชการมาตลอด เพียงแต่หลายปีมานี้ตระกูลเย่ตกต่ำ
