ย่าโกรธไปเลย ไอ้หนูนี่ใช้ชีวิตอิสระไร้ระเบียบจนเคยตัว ไม่มีสังกัดไม่มีกฏเกณฑ์ แต่ครั้งนี้สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้อย่างราบรื่น ก็เพราะอาศัยเขาทั้งหมดจริงๆ” ชางหลางรีบเปิดปากพูด
“ฉันได้ข่าวว่าไอ้หนูนี่ยังไปก่อเรื่องในวอชิงตันซะใหญ่โต ไปเอะอะโวยวายว่าจะให้โฮบาม่าเลี้ยงข้าว?” หยางอี้คิดถึงวิธีที่เย่เทียนเฉินกระทำเรื่องราวต่างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามยิ้มๆ
“อย่าไปพูดถึงเลยครับ คนคนนี้เกือบจะบุกเข้าไปในอาคารบริหารของทำเนียบขาวอยู่แล้ว หากว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ เกรงว่าทั้งโลกต้องฮือฮาแน่…” ชางหลางเองก็รู้สึกว่าบนหน้าผากเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ในใจคิดว่าเย่เทียนเฉินช่างกล้าพูดกล้าทำเสียจริง
“เฮอๆ ช่างมีเอกลักษณ์ดีจริง ฉันอยากจะเจอเจ้าหนูนี่สักหน่อยซะแล้ว ไม่คิดเลยว่าตระกูลเย่จะมีบุคลากรที่มีความสามารถเช่นนี้ ดูท่าจะรุ่งเรื่องขึ้นได้จริงๆ แล้วล่ะ!” หยางอี้อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม
เวลาประมาณบ่ายโมงของวันที่ห้า เฮลิคอปเตอร์นานาชาติลำหนึ่งลดระดับลงจอดที่สนามบินแห่งเมืองหลวง เย่เทียนเฉินสวมรองเท้าแตะ กางเกงชายหาดและเสื้อกล้าม ถือกระเป๋าเล็กๆ ใบหนึ่งเดินออกมา มองชางหลางที่ขับรถมารับเขาด้วยความเอือมระอา คนเช่นนี้นั่งเฮลิคอปเตอร์นานาชาติ ช่างเสียของจริงๆ
“ไอ้หนูนายจะเก็บกวาดหน่อยไม่ได้รึไง? ขายหน้าจากต่างประเทศกลับมาอีกแล้ว?” ชางหลางมองเย่เทียนเฉินอย่างไม่พอใจ
“พูดจาไร้สาระให้มันน้อยๆ
