นถามอะไรแก แกก็ตอบมา จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว” เย่เทียนเฉินกล่าว
“NO ไอ้หมูตะวันออก ครั้งนี้พวกแกต้องตายกันหมด” ผู้มีพลังพิเศษร่างเตี้ยตัวเล็กคนนั้นมองเย่เทียนเฉินอย่างโหดเหี้ยมชั่วร้ายพลางกล่าว
“อย่ามองฉันแบบนี้สิ สายตามันฆ่าคนไม่ได้หรอก…”
คำพูดเพิ่งออกจากปาก เย่เทียนเฉินก็ยกเท้าถีบลงไปยังมือซ้ายของเขา พลันนั้นก็เกิดเสียงเสียงดังขึ้น จนกระทั่งเย่เทียนเฉินยกเท้าออกไป มือซ้ายของเขาก็เหยียบจนใช้การไม่ได้ เลือดเนื้อผสมปนเปจนพร่ามัว ราวกับถูกเหยียบจนกลายเป็นแผ่นเนื้อเละๆ ก็มิปาน
“อ๊าก…มือฉัน…” ผู้มีพลังพิเศษร่างเตี้ยกรีดร้องออกมา มองไปยังมือของตนที่ถูกเย่เทียนเฉินเหยียบจนกระดูกแหลก เจ็บจนร้องออกมาอย่างไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
“ตอบคำถามฉันมาดีๆ จะดีที่สุดน่า…” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เป็นไปไม่ได้ พวกแกมันไอ้เชื้อโรคจากเอเชียตะวันออก ไม่มีทางรุ่งโรจน์ขึ้นมาได้ตลอดกาล ไม่มีทางตลอดกาล…อ๊าก!”
ครั้งที่สอง เย่เทียนเฉินเหยียบมือขวาของผู้มีพลังพิเศษร่างเตี้ยจนกระดูกแหลกเป็นผุยผง น่าสงสารผู้มีพลังพิเศษคนนั้นที่ต้องมาเจอกับเย่เทียนเฉิน คนคนนี้ยามได้เล่นสนุกก็เป็นดั่งอันธพาล ยามเข้มงวดก็เป็นดั่งมัจจุราช พอได้จริงจังขึ้นมาก็ไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ จัดการคุณจนสาสม พูดมากก็ไม่ได้มีประโยชน์แม้แต่ครึ่งส่วน วิธีแห่งหมัดและเหล็กกล้าจึงจะเป็นเส้นทางของราชัน
ไม่รอให้ผู้มีพลังพิเศษร่างเตี้ยเล็กผู้คนร่ำไห้
