มือของตน
สิ่งที่ทำให้เย่เทียนเฉินรู้สึกแปลกใจก็คือ ภายในกลุ่มคนที่จู่โจมพวกเขาในครั้งนี้กลับไม่มีทหารรับจ้างที่เก่งกาจอยู่เลย ทั้งยังไม่มีผู้ใช้พลังพิเศษที่มีพลังแข็งแกร่งด้วย มีเพียงนักฆ่ากลุ่มหนึ่งที่พอมีความสามารถอยู่บ้าง ดูแล้วอีกฝ่ายต้องการโจมตีหยั่งเชิงเพื่อดูว่าครั้งนี้คณะของหลิ่วหรูเหมยที่มาแลกเปลี่ยนมียอดฝีมือเท่าไรกันแน่
“ฝีมือของสองคนนั้นไม่อ่อนแอจริงๆ ความสามารถของกองทัพเหยี่ยวไม่อาจดูเบาได้เลย ต้องหาโอกาสเรียนรู้แลกเปลี่ยนฝีมือกับเหยียนหลงหัวหน้าของพวกเขาซะแล้ว” เย่เทียนเฉินมองไปยังเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นที่พุ่งไปยังสองฝั่งของภูเขาด้วยความรวดเร็วพลางกล่าวกับตนเอง
ฝีมือของเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นในกองทัพเหยี่ยวไม่นับว่าอ่อนแอ พวกเขาเป็นสมาชิกชั้นยอดของกองทัพ มิฉะนั้นคงไม่ถูกเหยียนหลงส่งมาปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ พวกเขาทั้งสองต่างก็กำกริชอยู่ในมือคนละด้าม พุ่งตัวขึ้นไปยังยอดเขาด้วยความเร็วสูง พลางหลบห่ากระสุนที่ซัดสาดเหล่านั้น ทุกครั้งที่กวัดแกว่งกริชจะต้องมีนักฆ่าล้มลงคนหนึ่ง
ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลิวอวี่ไม่เสียทีที่เคยเป็นหัวหน้ากองทหารรับจ้างสังหารและถูกยกย่องให้เป็นนักรบราชันคนที่สี่ของจีน พุ่งออกไปไม่ถึงห้านาทีก็สังหารนักฆ่าไปแล้วหกคน ยิงปืนเข้าหัวทุกนัด ทำให้เหล่านักฆ่าคนอื่นๆ ตกใจกลัวจนไม่กล้าพุ่งลงมา
ส่วนหย่งชุนไท่ตั้งแต่ลงรถไปก็ไม่เห็นแล้ว ดูเหมือนว่ากำลังหาผู้ที่เป็นหัวห
