ี้ยมรุนแรงให้เห็นอยู่เต็มสองตา ไม่ว่าเย่เทียนเฉินจะมีฝีมือพอที่จะฆ่าตำรวจติดอาวุธหลายสิบนายหรือไม่ หลูเซิ่งต๋าก็ไม่กล้าเสี่ยง หากว่าเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ภายใต้สายตาของประชาชนจริงๆ เบื้องบนจะต้องสืบสวนลงมาแน่นอน เขาหลูเซิ่งต๋าที่เป็นผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะแห่งเมืองหลวงก็มิอาจหลุดพ้นความรับผิดชอบไปได้
ฉินเทาหยวนเห็นหลูเซิ่งต๋าถูกคำพูดประโยคเดียวของเย่เทียนเฉินทำให้ช็อกจนนิ่งไป ยืนอยู่กับที่ไม่กล้าลงมือทำอะไรอีก ก็โกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ เดิมทีเขาคิดว่าตนเองมา ทั้งมีอยู่เซิ่งต๋าอยู่ คงไม่กล้าไม่ฟังคำของตนเอง ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว ถ้าหากนำบอดี้การ์ดฝีมือเยี่ยมของตระกูลฉินมาด้วย ตนก็สามารถออกคำสั่งเก็บกวาดเย่เทียนเฉินได้ ต่อให้จะฆ่าเย่เทียนเฉินตายคาที่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
“หลูเซิ่งต๋า ผมว่าผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะอย่างคุณคงไม่คิดลงมือแล้วล่ะ!” ฉินเทาหยวนมองหลูเซิ่งต๋าอย่างโหดเหี้ยม
“พี่เทาหยวน เรื่องนี้ยังต้องปรึกษากันให้ดีๆ ไม่อาจเคลื่อนไหวบุ่มบ่ามได้!” หลูเซิ่งต๋ากล่าวเสียงเบา
“มีอะไรต้องปรึกษาให้ดีๆ อีก ตอนนี้ผมสั่งให้คุณยิงเย่เทียนเฉินให้ตาย ผลลัพธ์ที่ตามมาทั้งหมดย่อมมีตระกูลฉินของผมรับผิดชอบ” ฉินเทาหยวนคำรามอย่างถือดี
“ว้าว! ตระกูลฉินของแกช่างวางท่าใหญ่โตดีจริงๆ ถึงกับกล้าออกคำสั่งผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ อยากฆ่าคนก็ฆ่า ไม่เห็นกฏหมา
