อนนี้เอง เย่เทียนเฉินที่ยังกินข้าวอยู่ที่บ้านหลักตระกูลเย่ ไม่รู้เลยว่าชางหลางจะมาหาตนเองเร็วมาก และยังนำคำพูดของรองประธานคณะกรรมาธิการทหารมาออกคำสั่งกับตนเอง ส่วนเรื่องที่ว่าจะรับภารกิจนี้หรือไม่ เย่เทียนเฉินเองก็ไม่ทราบ ตั้งแต่ตายจนได้มาเกิดใหม่เป็นต้นมา โลกเดิมมีเพียงผู้แข็งแกร่งที่ได้รับความเคารพ ความสามารถคือทุกสิ่งทุกอย่าง จะประธานไม่ประธานนั้นเป็นเรื่องรอง ดังนั้น เย่เทียนเฉินจะรับคำสั่งของรองประธานคณะกรรมาธิการทหารหยางอี้คนนี้หรือไม่ ก็ยังคงไม่มีข้อสรุป
ภายในห้องโถงบ้านหลักตระกูลเย่ เมื่อก่อนเป็นเย่มู่ไป๋กับเย่เฮ่อกั๋วสองคนที่จะรับประทานอาหารเป็นเพื่อนเย่หย่วนซานผู้เป็นบิดา แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมอยู่บ้าง พวกเขาสองคนยืนอยู่ด้านข้าง หน้าตาเศร้าซึม อึดอัดวางตัวไม่ถูก ทำได้เพียงมองครอบครัวเย่หงกินข้าวกับบิดา
“พ่อครับ พ่อกินเนื้อย่างนี่หสักน่อย ไม่เลวเลยครับ” เย่หงเป็นลูกกตัญญูคนหนึ่ง คีบอาหารให้เย่หย่วนซานผู้เป็นบิดา
เย่หย่วนซานพยักหน้า มองเย่เทียนเฉินที่สักแต่กินข้าวอย่างเดียวมาตลอด ลักษณะท่าทางการกินของเขาดูไม่ได้เลยจริงๆ พออาหารขึ้นโต๊ะ ก็กินอย่างตะกละตะกลาม ยึดอาหารหลายจานไว้ที่เบื้องหน้าของตน กินไม่หยุด กินอาหารไม่หยุด ดื่มเหล้าไม่หยุด มีน้ำมันเปื้อนเต็มปาก เย่หย่วนซานเห็นก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้ายิ้มๆ
ท่ามกลางเหล่าตระกูลในจิงตู ไม่ว่าจะตระกูลเล็กหรือตระกูลใหญ่ ขอเพียงเป็นตร
