เย่เทียนเฉินเกินความคาดหมายของลั่วซงเฉิง เขาเองก็ไม่กล้าลงมืออย่างโจ่งแจ้ง จึงคิดที่จะซื้อตัวอู๋เสวี่ยให้ฆ่าเย่เทียนเฉิน สรุปแล้วตระกูลลั่วของพวกเขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
“ทางอู๋เสวี่ยว่าไงบ้าง” ลั่วซงเฉิงเอ่ยถาม
“เขาบอกว่าจะลงมือคืนนี้ หวังว่าพรุ่งนี้เช้าเขาจะได้เห็นพ่อบุญธรรมของเขาออกจากคุก” ลั่วฉีตอบ
“บอกเขาไปว่าไม่มีปัญหา แต่ต้องจัดการเรื่องราวให้เรียบร้อยไร้ข้อบกพร่อง ถึงตอนนั้นฉันไม่เพียงจะคิดหาวิธีปล่อยพ่อบุญธรรมเขาออกมา แต่ยังจะให้เงินเขาก้อนหนึ่งเพื่อให้เขาไปให้ไกลแสนไกลด้วย” ลั่วซงเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
“พ่อ พ่อคิดจะปล่อยพ่อบุญธรรมของอู๋เสวี่ยจริงๆ เหรอ? แล้วยังจะให้เงินเขาด้วย?” ลั่วฉีรู้จักพ่อของตนเป็นอย่างดี ลั่วซงเฉิงนั้นเป็นคนอำมหิตมาก ทำไมอยู่ดีๆ ถึงใจดีขนาดนี้?
“เจ้าลูกคนนี้นี่ คำพูดย่อมต้องพูดไปแบบนี้ จำไว้ว่าให้ส่งคนไปกับอู๋เสวี่ด้วย พอมันลงมือเสร็จก็ให้ยิงมันทิ้งซะ ฉันไม่อยากจะให้มีคนเจอเงื่อนงำอะไร”
“เข้าใจแล้วครับพ่อ ผมจะไปจัดการให้!”
ลั่วซงเฉิงเป็นคนที่โหดร้ายคนหนึ่ง ไม่เพียงแต่คิดจะให้อู๋เสวี่ยไปฆ่าเย่เทียนเฉิน แต่ยังคิดจะกำจัดอู๋เสวี่ยไปพร้อมๆ กันด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทำให้คนอื่นหาหลักฐานที่เขาส่งคนไปลอบสังหารเย่เทียนไม่พบไปตลอดกาล อีกทั้งยังได้กำจัดเย่เทียนเฉินที่เป็นหนามตำตา เป็นเสี้ยนตำเนื้อด้วย
ตอนที่เย่เทียนเฉินและแม่กลับมาถึงคฤหาสน์ก็เป็น
