้วยตัวเองล่ะ มานี่เร็ว ให้ป้าทำเอง” หลัวเยี่ยนกล่าวยิ้มๆ แต่มือก็ไม่ได้ขยับ ราวกับว่ากำลังพิจารณาลูกสะใภ้คนนี้อยู่ก็ไม่ปาน
“คุณป้าไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวทำซุปนี้เสร็จก็เรียบร้อยแล้วค่ะ” ฉีหรูเสวี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
จริงๆ สาเหตุที่ฉีหรูเสวี่ยเข้าครัวทำอาหารก็เพรา อย่างแรกคือว่างจนเบื่อ ตอนที่อยู่ต่างประเทศเธอใช้ชีวิตคนเดียว และมักจะทำอาหารเองบ่อยๆ ฝีมือทำอาหารก็พอไปวัดไปวาได้ อย่างที่สอง การมาพักอาศัยอยู่ที่ตระกูลเย่ จะอย่างไรก็ถือว่าเป็นการรบกวน เธอรู้สึกไม่ค่อยดีนัก การทำอาหารให้คุณป้ากับคุณน้องกินสักก็ไม่ถือว่าเกินเลย
สักพักหนึ่ง เย่เชี่ยนเหวินก็เลิกเรียนกลับถึงบ้าน พอเห็นอาหารเต็มโต๊ะ ก็ยิ้มอย่างแปลกใจพลางกล่าวถามว่า “แม่ วันนี้วันอะไรเหรอคะ? ฉลองอะไรเหรอ? อาหารเยอะขนาดนี้ มีแม้กระทั่งเป๋าฮื้อกับกุ้งมังกรด้วย!”
“ฮ่าๆ แม่ไม่ได้เป็นคนทำ พี่หรูเสวี่ยของลูกลงแรงทั้งนั้น” หากฟังน้ำเสียงของหลัวเยี่ยนแล้ว จะพบว่าเธอรู้สึกพอใจลูกสะใภ้คนนี้เพิ่มขึ้นทุกๆ วัน
“ว้าว พี่หรูเสวี่ยสุดยอดเลย หน้าตาก็สวย ทำอาหารก็เป็น ใครได้แต่งกับพี่สาวหรูเสวี่ย คงต้องขอบคุณฟ้าดินไปชั่วชีวิต!” เย่เชี่ยนเหวินกล่าวพลางหัวเราะฮี่ๆ
พูดจบ เย่เชี่ยนเหวินก็ถึงไปข้างกายเย่เทียนเฉิน เย่เทียนเฉินกำลังนั่งเอนตัวอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา พร้อมๆ กับกินกาแฟอย่างสบายอกสบายใจ
“พี่ชาย พี่ควรจะสำนึกตัวหน่อยนะ ว่ากันตามจริงแล้ว ห
