นูไม่รู้ว่าพี่สาวหรูเสวี่ยถูกใจส่วนไหนของพี่กันแน่? ถ้าหากว่าหนูเป็นพี่สาวหรูเสวี่ย คงไม่ชอบพี่แน่นอน!” เย่เชี่ยนเหวินกล่าวพลางกรอกตามองบนใส่พี่ชายของตน
“นี่ ยัยเด็กคนนี้นี่จะทรยศใช่ไหม? มีใครที่ไหนพูดถึงพี่ชายตัวเองแบบนี้บ้าง?” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางมองน้องสาวอย่างอับจนคำพูด
“แม่ว่าน้องสาวลูกก็พูดไม่ผิดหรอกนะ คางคกอย่างลูกสามารถได้รับความรักจากหงส์อย่างหรูเสวี่ย ก็ถือเป็นโชควาสนาแล้ว!” ไม่รอให้เย่เชี่ยนเหวินผู้เป็นน้องได้โต้แย้ง หลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ก็กล่าวแทรกมาจากด้านข้าง
“แม่ครับ มีแม่ที่ไหนพูดถึงลูกชายแบบนี้บ้าง?”
เมื่อต้องรับมือกับแม่และน้องสาว เย่เทียนเฉินก็ไร้คำพูดโดยสิ้นเชิง ฉีหรูเสวี่ยพูดจาไพเราะน่าฟัง ก็หลอกให้พวกแม่เชื่อถือได้แล้ว การที่เขากลายเป็นชายทรยศ ฉีหรูเสวี่ยกลายเป็นผู้หญิงงมงายในรัก ทำให้แม่และน้องสาวดูถูกเล็กน้อย ตอนนี้พอฉีหรูเสวี่ยทำอาหาร ก็ทำให้เย่เทียนเฉินกลายเป็นคางคก หดหู่ใจเหลือเกิน
“คุณป้า น้องสาว กินข้าวได้แล้วค่ะ!” ฉีหรูเสวี่ยกล่าวยิ้มๆ ในขณะที่ประคองน้ำซุปที่ทำเสร็จแล้ววางลงบนโต๊ะ
“ในที่สุดก็กินได้แล้ว ไปเดินช้อปปิ้งเป็นเพื่อนแม่มาทั้งบ่าย หิวจนท้องร้องจ้อกจ้อกแล้ว!”
เย่เทียนเฉินพุ่งเข้าไปที่โต๊ะอาหารเป็นคนแรก เขาค่อนข้างให้ความสำคัญกับเรื่องกินมาโดยตลอด อีกอย่างอาหารเต็มโต๊ะที่ฉีหรูเสวี่ยทำ มีครบทั้งรูปรสกลิ่น คิดไม่ถึงเลยว่าฝีมือทำอาหารของคุณหนูใหญ่ผ
