เมตร) เขาก็ยังได้ยิน แต่ตอนนี้ ขอบเขตการรับรู้อยู่ที่หนึ่งร้อยเมตรก็ถึงขีดจำกัดแล้ว คงจะต้องหาวิธีการยกระดับพลังเสียแล้ว
เมื่อเย่เทียนเฉินหยุดเดิน หานเจี๋ยก็ค่อยๆลืมตาขึ้น เกือบจะส่งเสียงเรียกออกไปเนื่องจากไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาใดแล้ว เธอถูกเย่เทียนเฉินแบกขึ้นมาบนต้นไม้สูงเสียดฟ้าต้นหนึ่ง ตรงนี้สามารถมองเห็นเต็นท์หลายหลังบริเวณห่างออกไปไม่ถึงร้อยเมตรได้อย่างชัดเจน บริเวณรอบๆของแต่ละเต็นท์มีโจรถือปืนกลมืออยู่สองคน เมื่อมองใต้ต้นไม้อีกครั้ง พบว่ามีศพสองศพนอนอยู่ ล้วนถูกฆ่าโดยการใช้กริชปาดคอหอยในแผลเดียว
เมื่อเห็นดังนี้ หานเจี๋ยก็มองเย่เทียนเฉินด้วยความสงสัย เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่รู้จักเขาแล้ว แต่เดิมก็เป็นเพียงเย่เทียนเฉินทหารแห่งหน่วยรบพิเศษ ทั้งประสบการณ์ในการรบจริง ทั้งความกล้าหาญและความรู้ ก็สู้ทหารหน่วยรบพิเศษคนเก่าๆไม่ได้ แต่เย่เทียนเฉินในตอนนี้ พลังความสามารถที่เขาแสดงออกมาทำให้ผู้คนต้องตกตะลึง ขณะที่แบกเธออยู่นั้น ไม่เพียงแต่ฆ่าโจรได้สองคน แต่ยังสามารถปืนขึ้นมาบนต้นไม้สูงขนาดนี้ได้อีกด้วย และยังไม่กระเทือนมาถึงเธอ ความสามารถนี้เกรงว่าจะสามารถเทียบได้กับสามราชันนักรบแห่งบูรพา
“พี่หาน พี่อยู่นิ่งๆตรงนี้นะ ผมจะไปล้างบางพวกโจรกลุ่มนี้หน่อย เสร็จแล้วพวกเราก็ไปจากที่นี่ได้” เย่เทียนเฉินกล่าวเสียงเบา
“ให้ฉันไปกับนายด้วยเถอะ นายอย่าดูเบาฉันไป สมัยก่อนฉันก็เป็นทหารหน่วยรบพิเศษคนห
